συμβολή

 

ΜΗΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

 

ἔχων ἡμέρας εἴκοσιν ἐννέα

῾Η ἡμέρα ἔχει ὥρας 11 καὶ ἡ νὺξ ὥρας 13

 

1. Τετάρτη. Προεόρτια ῾Υπαπαντῆς, Τρύφωνος μάρτυρος. (†250). Περ­πετούας μάρτυρος καὶ τῶν σὺν αὐτῇ (†202). Βα­σι­λείου Θεσσαλονίκης τοῦ ἐξ ᾿Αθηνῶν (†870), ᾿Ανα­στα­σί­ου νεομάρτ. τοῦ ἐκ Ναυπλίου (†1655)· τῶν ἐν Μεγάροις τεσ­σά­ρων μαρτύρων.

῾Η ἀκολουθία ψάλλεται κατὰ τὴν ἐν τῷ Μηναίῳ τάξιν. Eἰς τὴν λειτουργίαν μετὰ τὴν εἴσοδον, ἀπολυτίκια τὸ προ­ε­όρ­τιον «Οὐ­ράνιος χορός», τοῦ μάρτυρος «῾Ο μάρτυς σου, Κύριε» καὶ τοῦ ναοῦ. Κοντάκιον προεόρτιον, ἦχος δ΄, πρὸς τὸ «᾿Επεφάνης σήμερον»

῾Ως ἀγκάλας σήμερον, πιστοὶ καρδίας, ^׀ ἐφαπλοῦντες δέ­ξα­σθε, καθαρωτάτῳ λογισμῷ, ^׀ ἐπιδημοῦντα τὸν Κύριον, ^׀ προ­­εορτίους αἰνέσεις προσᾴδοντες.

᾿Απόστολος παραλειφθείς, Κυρ. κη΄ ἐπιστ. (Κολασ. α΄ 12-18)· Εὐαγγέλιον ἡμέρας, Τετ. ιϛ΄ ἑβδ. Λουκᾶ (Μρ. ιβ΄ 28-38). Εἰς τὸ ᾿Εξαιρέτως «Ἄξιον ἐστί». Κοινωνι­κὸν τῆς ἡμέρας.

Σημειώσεις. 1. Ὅπου ἑορτάζεται ἐπισημότερον ὁ ἅγιος Τρύφων ἢ ὁ ἅγιος ᾿Αναστάσιος, ἡ ἀκολουθία τοῦ ἑορταζομένου ἁγίου συμψάλλεται μετὰ τῆς προεορτίου ἐκ τῆς οἰκείας φυλλάδος. Καταβασίαι οἱ εἱρμοὶ «Χέρ­σον ἀβυσσοτόκον». Εἰς τὴν λειτουργίαν ᾿Απόστολος καὶ Εὐαγ­γέ­λι­ον τοῦ ἑορ­ταζομένου ἁγίου, κοινωνικὸν «Εἰς μνη­μόσυνον».

2. ᾿Απὸ σήμερον μέχρι τῆς ἀποδόσεως τῆς ῾Υπαπαντῆς, πλὴν τῶν Κυ­ριακῶν, δὲν ψάλλεται Παρακλητική.

 

2. † Πέμπτη. Η ΥΠΑΠΑΝΤΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

Εἰς τὴν θ΄. ᾿Απολυτίκια «Οὐράνιος χορός», Δόξα, «῾Ο μάρτυς σου, Κύριε»· κοντάκιον «῾Ως ἀγκάλας σήμερον».

Εἰς τὸν ἑσπερινόν. Ἡ ἀκολουθία ὡς ἐν τῷ Μηναίῳ (τὰ 3 ἑσπέρια ἰδιό­με­λα τῆς ἑορτῆς δευτεροῦνται). Εἴσοδος, «Φῶς ἱλαρόν», προ­κεί­μενον τῆς ἡμέ­ρας.

ΑΠΟΣΤΙΧΑ τὰ ἰδιόμελα τοῦ Μηναίου, ἀλλ᾿ εἰς τὰ δύο τε­λευ­ταῖα μετὰ στίχων· α) «Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, δέ­σποτα, κατὰ τὸ ῥῆμά σου ἐν εἰρήνῃ· ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου, ὃ ἡτοίμασας κατὰ πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν»· β) «Φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν, καὶ δόξαν λαοῦ σου Ἰσραήλ».

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ «Χαῖρε, κεχαριτωμένη» τρίς. Ἀπόλυσις «῾Ο ἐν ἀγκάλαις τοῦ δικαίου Συμεὼν βασταχθῆναι κατα­δε­ξάμενος διὰ τὴν ἡμῶν σωτηρίαν Χριστὸς ὁ ἀληθινὸς Θεὸς ἡμῶν».

Εἰς τὸ μεσονυκτικόν. Μετὰ τὸν ν΄ ψαλμὸν τὰ διὰ τὴν λι­τὴν στι­χηρὰ τῆς ἑορτῆς ὡς ἐν τῷ Μηναίῳ, τρισάγιον κ.λπ. καὶ ἀπολυ­τίκιον «Χαῖρε, κεχαριτωμένη».

Εἰς τὸν ὄρθρον. Εἰς τὸ «Θεὸς Κύριος» τὸ «Χαῖρε, κε­χα­ρι­τωμένη» τρίς. Καθίσματα, ἀναβαθμοὶ καὶ τὰ λοιπὰ ὡς ἐν τῷ Μηναίῳ.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ τῆς ἑορτῆς, ὃ ζήτει Φεβρ. 2, «῏Ην ἄνθρωπος ἐν ᾿Ιε­ρουσαλήμ» (Λκ. β΄ 25-32).

Ὁ ν΄ ψαλμὸς καὶ τὰ λοιπὰ ὡς ἐν τῷ Μηναίῳ. ῾Ο κανὼν τῆς ἑορτῆς μετὰ τῶν εἱρμῶν εἰς 6 («ἄνευ στίχων»).

ΚΑΤΑΒΑΣΙΑΙ οἱ εἱρμοὶ «Χέρσον ἀβυσσοτόκον»· (ἀντὶ τῆς στι­χο­λογίας τῆς ᾠδῆς τῆς Θεοτόκου Τὴν τιμιωτέραν) εἰς τὴν θ΄ ᾠδὴν τὰ μεγαλυνάρια «᾿Ακατάληπτον ἐστὶ» μέχρι τοῦ «Κατελθόντ᾿ ἐξ οὐρανοῦ», ἀπὸ δὲ τοῦ «Λάμπρυνόν μου τὴν ψυχὴν» συμψάλλονται καὶ τὰ τροπάρια τῆς θ΄ ᾠδῆς (ὁ εἱρμὸς καὶ τὸ α΄ τροπάριον δίς), εἶτα ὁ εἱρμὸς «Θεοτόκε, ἡ ἐλπίς... ᾿Εν νό­μου σκιᾷ».

Ἐξαποστειλάριον καὶ αἶνοι ὡς ἐν τῷ Μηναίῳ. Δοξολογία με­γά­λη καὶ τὸ ἀπολυτίκιον «Χαῖρε, κεχαριτωμένη».

Εἰς τὴν λειτουργίαν. ᾿Αντίφωνα τὰ τῆς ἑορτῆς μετὰ τῶν ἐφυμνίων αὐτῶν ὡς ἐν τῷ Μηναίῳ.

ΕΙΣΟΔΙΚΟΝ «᾿Εγνώρισε Κύριος τὸ σωτήριον αὐτοῦ, ἐν­αν­τίον πάντων τῶν ἐθνῶν. Σῶσον ἡμᾶς, Υἱὲ Θεοῦ, ὁ ἐν ἀγ­κά­λαις τοῦ δι­καίου Συμεὼν βασταχθείς, ψάλλοντάς σοι ἀλ­λη­λούια».

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟΝ ψάλλονται μόνον τὸ ἀπολυτίκιον «Χαῖ­ρε, κεχαρι­τωμένη» καὶ τὸ κοντάκιον «῾Ο μήτραν παρ­θε­νικήν». Εἶτα τὸ τρισάγιον.

ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ. ᾿Απόστολος 2ας Φεβρ., «Χωρὶς πάσης ἀντιλογίας» (῾Εβρ. ζ΄ 7-17)· Εὐ­αγγέλιον: ὁμοίως, «᾿Ανήγαγον οἱ γονεῖς» (Λκ. β΄ 22-40).

Εἰς τὸ ᾿Εξαιρέτως «Θεοτόκε, ἡ ἐλπίς... ᾿Εν νόμου σκιᾷ καὶ γράμ­ματι» (ἀντὶ τοῦ Ἄξιον ἐστίν).

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΝ «Ποτήριον σωτηρίου»^*· «Εἴδομεν τὸ φῶς». Ἀπόλυσις ὡς ἐν τῷ ἑσπερινῷ.

Εἰδήσεις. 1. Μέχρι τῆς ἀποδόσεως τῆς ῾Υπαπαντῆς εἰς τοὺς κανόνας τῶν Μηναί­ων προτάσσεται καθ᾿ ἑκάστην ὁ τῆς ἑορτῆς.

2. Μέχρι τῆς θ΄ ὥρας τῆς ἀποδόσεως τῆς ῾Υπαπαντῆς εὐχὴ ἀπολύ­σεως λέγεται ἡ ἐν τῷ ἑσπερινῷ τῆς ἑορτῆς παρατεθεῖσα.

3. Εἰς τὴν καθ᾿ ἡμέραν λει­τουρ­γίαν ἕως τῆς ἀποδόσεως τῆς ῾Υπα­παντῆς στιχολογοῦνται συνήθως τὰ τῆς ἑορτῆς ἀντίφωνα, ἀλλ᾿ εἰσο­δι­κὸν «Δεῦτε προ­σκυ­νή­σωμεν... Σῶ­­σον ἡμᾶς... ὁ ἐν ἀγκάλαις τοῦ δικαίου Συμεὼν βαστα­χθείς».

 

3. Παρασκευή. Συμεὼν τοῦ θεοδόχου καὶ ῎Αν­νης τῆς προ­φή­τι­δος. ᾿Ιωάννου, Νικολάου καὶ Σταματίου τῶν ἐκ Σπετσῶν νεομαρτύρων (†1822).

Εἰς πάσας τὰς μεθεόρτους ἡμέρας ἡ ἀκολουθία ψάλλεται μόνον ἐκ τοῦ Μηναίου (ὅρα ἔμπροσθεν, γεν. τυπικὰς δια­τά­ξεις §§52-63). ᾿Απόστολος ἡμέρας, Παρ. λγ΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Β΄ Πέτρ. α΄ 1-10)· Εὐαγγέλιον τῶν ἁγίων, 3ης Φεβρ. (Λκ. β΄ 25-38).

 

4. Σάββατον. ᾿Ισιδώρου τοῦ Πη­λου­σιώτου (†436-440). ᾿Ιω­άν­­νου ὁσίου, Νικολάου ὁμολογητοῦ (†868), ᾿Αβραμίου ἱε­ρο­μάρ­τυρος (†347).

᾿Απόστολος: ἡμέρας, Σαβ. λγ΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Β΄ Τιμ. β΄ 11-19)· Εὐ­αγγέλιον: ἡμέρας, Σαβ. ιϛ΄ ἑβδ. Λουκᾶ (Λκ. ιη΄ 2-8).

 

5. † ΚΥΡΙΑΚΗ (ΙϚ΄ ΛΟΥΚΑ) ΤΟΥ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑ­­ΡΙΣΑΙΟΥ. ᾿Αγάθης μάρτυρος (†251)· Πολυεύκτου πα­τρι­άρ­χου Κων­σταν­τινουπόλεως (†570), Θεοδοσίου ὁσίου τοῦ ἐν Σκο­πέλῳ, ᾿Αν­τω­νίου νεομάρτυρος τοῦ ᾿Αθηναίου (†1774). ῏Η­­χος α΄, ἑωθινὸν α΄ (τυπικὸν Τριῳδίου §§1-3 καὶ ῾Υπα­παν­τῆς §§14-15).

«Τῇ Κυριακῇ μετὰ τὴν ἑορτὴν τῆς ῾Υπαπαντῆς, ἀποφάσει τῆς Ἱ. Συν­ό­δου τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος, ὡρίσθη ὅπως τιμᾶται ἡ μνήμη τῶν ἁγί­ων μητέρων τῶν τριῶν ῾Ιεραρχῶν, ᾿Εμμελείας, Νόννας καὶ ᾿Αν­θούσης».

῎Αρχεται τὸ Τριῴδιον

Σημείωσις. Ἀπὸ σήμερον ἄρχονται συμψαλλόμενοι οἱ ἐν τῷ λει­τουρ­γικῷ βιβλίῳ τοῦ Τριῳδίου περιεχόμενοι ὕμνοι. ῎Εν τισι να­οῖς πρὸ τῆς ἐ­νάρξεως τοῦ ἑσπερινοῦ τίθεται ὑπὸ τὴν ἐν τῷ τέμπλῳ εἰ­κό­να τοῦ Χρι­στοῦ ἐπὶ ηὐτρεπισμένου σκίμποδος τὸ λειτουργικὸν βιβλίον τοῦ Τριῳ­δίου, ἔνθα μεταβαίνει ὁ πρωτοψάλτης (ἐκπροσωπῶν τοὺς ἐν τοῖς ἀνα­λο­γίοις ὑπη­ρε­τοῦν­τας), βάλλει πρὸ τῆς εἰκόνος μετανοίας 3, ἀσπάζεται αὐ­τήν, λαμβάνει μετὰ χεῖρας τὸ Τριῴδιον καὶ ἀσπάζεται αὐτό, ποιεῖ πάλιν μετανοίας μικρὰς 3 καὶ ἀπέρχεται μετὰ τοῦ Τριῳδίου εἰς τὴν οἰκείαν θέσιν αὐτοῦ.

Εἰς τὴν θ΄. ᾿Απολυτίκιον «Χαῖρε, κεχαριτωμένη»· κοντά­κιον «῾Ο μήτραν παρθενικήν».

Εἰς τὸν ἑσπερινόν. Ὁ προοιμιακὸς καὶ τὸ Ψαλτήριον.

ΕΙΣ ΤΟ «ΚΥΡΙΕ, ΕΚΕΚΡΑΞΑ», ἀναστάσιμα 4, τὰ ἰδι­όμελα τοῦ Τριῳδίου «Μὴ προσευξώμεθα» (δίς) καὶ «Φαρισαῖος κε­νοδοξίᾳ» (ἅπαξ), καὶ τῆς ἑορτῆς 3 προσόμοια (5ης Φεβρ.) «Νό­μον τὸν ἐν γράμματι» κ.λπ., Δόξα, «Παντοκράτορ Κύ­ρι­ε», Καὶ νῦν, τὸ α΄ θεοτοκίον τοῦ ἤχου «Τὴν παγκόσμιον δό­ξαν».

ΕΙΣΟΔΟΣ, «Φῶς ἱλαρόν», τὸ προκείμενον τῆς ἡμέρας.

ΑΠΟΣΤΙΧΑ τὰ ἀναστάσιμα, Δόξα, τοῦ Τριῳδίου «Βε­βα­ρη­μένων τῶν ὀφθαλμῶν μου», Καὶ νῦν, τῆς ἑορτῆς «῾Ο τοῖς χε­ρου­βὶμ ἐποχούμενος» (5ης Φεβρ. εἰς τὸ Καὶ νῦν).

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΑ «Τοῦ λίθου σφραγισθέντος», Δόξα, Καὶ νῦν, «Χαῖρε, κεχαριτωμένη».

ΑΠΟΛΥΣΙΣ «῾Ο ἐν ἀγκάλαις τοῦ δικαίου Συμεὼν βα­στα­χθῆ­ναι καταδεξάμενος διὰ τὴν ἡμῶν σωτηρίαν καὶ ἀναστὰς ἐκ νεκρῶν Χριστὸς ὁ ἀληθινός».

Εἰς τὸ μεσονυκτικόν. Μετὰ τὸν ν΄ ψαλμόν, ὁ τριαδικὸς κανὼν τοῦ ἤχου, τὰ τριαδικὰ «῎Αξιον ἐστί», τρισάγιον κ.λπ. καὶ ἀπολυτίκιον «Χαῖρε, κεχαριτωμένη».

Εἰς τὸν ὄρθρον. Μετὰ τὸν ἑξάψαλμον, εἰς τὸ «Θεὸς Κύ­ριος» ἀπολυτίκια «Τοῦ λίθου σφραγισθέντος», Δόξα, τὸ αὐ­τό, Καὶ νῦν, «Χαῖρε, κεχαριτωμένη». [Τὸ Ψαλτήριον καὶ ὁ ἄ­μω­μος.]

ΚΑΘΙΣΜΑΤΑ τὰ ἀναστάσιμα, ἀλλ᾿ ἀντὶ θεοτοκίων ἀνὰ ἓν ὁ­μόηχον τῆς ἑορτῆς (5 Φεβρ.). Εὐλογητάρια. Ἡ ὑπακοή, οἱ ἀνα­βαθμοὶ καὶ τὸ προκείμενον τοῦ ἤχου.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ἑωθινὸν (α΄) μετὰ τῆς τάξεως αὐτοῦ, μετὰ δὲ τὸν ν΄ ψαλμὸν τὰ ἰδι­ό­μελα Δόξα, «Τῆς μετανοίας», Καὶ νῦν, «Τῆς σωτηρίας» καὶ εἰς τὸν στίχον «᾿Ελέησόν με, ὁ Θεός», «Τὰ πλήθη».

ΚΑΝΟΝΕΣ, ὁ ἀναστάσιμος, ὁ τοῦ Τριῳδίου καὶ ὁ τῆς ἑορ­τῆς· ἀπὸ γ΄ ᾠδῆς τὸ ἀναστάσιμον κοντάκιον μετὰ τοῦ οἴκου, τὸ μεσῴδιον κάθισμα τοῦ Τριῳδίου «Ταπείνωσις ὕψωσε κατῃ­­σχυ­μέ­νον», Δόξα, τὸ ἕτερον «Ταπείνωσις ὕψωσε πάλαι τελώνην», Καὶ νῦν, τὸ ὁμόηχον κάθισμα τῆς ἑορτῆς «Νηπιά­ζει δι᾿ ἐμέ» (Φεβρ. 2, μετὰ τὸν πολυέλεον)· ἀφ᾿ ϛ΄ τὸ κοντά­κι­ον μετὰ τοῦ οἴκου τοῦ Τριῳδίου καὶ τὰ συναξάρια Μηναίου καὶ Τριῳδίου.

ΚΑΤΑΒΑΣΙΑΙ «Χέρσον ἀβυσσοτόκον»· «Τὴν τι­μιωτέ­ραν», «[Θεοτόκε ἡ ἐλπίς...] ᾿Εν νόμου σκιᾷ καὶ γράμματι».

ΕΞΑΠΟΣΤΕΙΛΑΡΙΑ «῞Αγιος Κύριος», τὸ α΄ ἀναστάσιμον «Τοῖς μαθηταῖς συνέλθωμεν», τοῦ Τριῳδίου «῾Υψηγορίαν φύ­γωμεν» καὶ τῆς ἑορτῆς «Πληρῶν σου τὴν ἀπόρρητον» (5 Φεβρ.).

ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΝΟΥΣ στιχηρὰ ἀναστάσιμα 4 καὶ τοῦ Τριῳ­δίου ἰδιόμελα 4 (εἰς τοὺς συνήθεις στίχους τὰ δύο τελευταῖα, ἤ τοι α – «᾿Ανά­στηθι, Κύριε», β – «᾿Εξο­μολογήσομαί σοι»), Δό­ξα, «Ταῖς ἐξ ἔργων καυχήσεσι», Καὶ νῦν, «῾Υπερευ­λο­γη­μέ­νη». Δο­ξολογία μεγάλη, «Σήμερον σωτηρία».

Εἰς τὴν λειτουργίαν. ῍Αν ψαλοῦν ἀντίφωνα, λέγονται τὰ τῆς ἑορτῆς, ὡς ἐν τῷ Μηναίῳ (εἰς μὲν τὸ β΄ «Σῶσον ἡμᾶς... ὁ ἐν ἀγκάλαις», εἰς δὲ τὸ γ΄ «Χαῖρε, κεχαριτωμένη»). [Ἂν ψα­λοῦν τυπικά, εἰς τοὺς μακαρισμοὺς 4 τροπάρια τοῦ ἤχου καὶ ἡ ϛ΄ ᾠδὴ τοῦ Τριῳδίου εἰς 4.]

ΕΙΣΟΔΙΚΟΝ «Δεῦτε προσκυνήσωμεν... Σῶσον ἡμᾶς, Υἱὲ Θε­οῦ, ὁ ἀνα­στάς».

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟΝ ἀπολυτίκια «Τοῦ λίθου σφρα­γι­σθέν­τος», «Χαῖρε, κεχαριτωμένη» καὶ τοῦ ναοῦ, κοντάκιον «῾Ο μήτραν παρθενικήν».

ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ. ᾿Απόστολος: Κυρ. λγ΄ ἐπιστ., «Παρη­κο­λού­θηκάς μου τῇ διδασκαλίᾳ» (Β΄ Τιμ. γ΄ 10-15)· Εὐαγγέλιον: Κυρ. ιϛ΄ Λουκᾶ, «῎Ανθρωποι δύο ἀνέβησαν εἰς τὸ ἱερὸν» (Λκ. ιη΄ 10-14).

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΝ «Αἰνεῖτε»· «Εἴδομεν τὸ φῶς», καὶ τὰ λοιπὰ τῆς λειτουργίας ὡς συνήθως.

Εἴδησις. Τὴν Τετάρτην καὶ τὴν Παρασκευὴν τῆς παρούσης ἑβδο­μά­δος, ἥ τις καὶ «προφωνήσιμος» καλεῖται, «καὶ διὰ κρέατος ἀκινδύνως κα­ταλύομεν» (Θεόδωρος Βαλσαμῶν).

 

6. Δευτέρα. Βουκόλου ἐπισκό­που Σμύρ­νης (α΄ αἰ.), Φωτί­ου Κων/πόλεως τοῦ μεγάλου καὶ ἰσα­ποστόλου (†891).

᾿Απόστολος: ἡμέρας, Δευτ. λδ΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Β΄ Πέτρ. α΄ 20-β΄ 9)· Εὐαγγέλιον: ἡμέρας, Δευτ. ιζ΄ ἑβδ. Λουκᾶ (Λκ. ιγ΄ 9-13).

Εἴδησις. Σήμερον ἐπὶ τῇ μνήμῃ τοῦ ἁγίου Φωτίου –προστάτου τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς Ἑλλάδος– τελεῖται πανηγυρικὴ συνοδικὴ λειτουργία, καθιερωθεῖσα συνοδικῇ ἀποφάσει ἀπὸ τοῦ ἔτους 1926.  Ἡ ἰδιαιτέρα ἀκο­λουθία τοῦ ἁγίου συμψάλλεται μετὰ τῶν μεθεόρτων, κατὰ τὴν διάταξιν τῆς φυλλάδος, ἀλλ᾿ εἰς τὸν ἑσπερινὸν ψάλλονται καὶ τὰ 6 ἑσπέρια προσόμοια τοῦ ἱεράρχου, Δόξα, τὸ ἰδιόμελον αὐτοῦ, Καὶ νῦν, τῆς ἑορτῆς· εἰς τὴν λειτουργίαν ἀναγνώσματα τοῦ ἁγίου, ἅ περ ζήτει τῇ 13ῃ Νοεμβρίου. 

 

7. Τρίτη. Παρθενίου ἐπισκόπου Λαμψάκου (δ΄ αἰ.), Λου­κᾶ ὁσίου τοῦ ἐν Στειρίῳ ῾Ελλάδος (†946).

᾿Απόστολος: ἡμέρας, Τρ. λδ΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Β΄ Πέτρ. β΄ 9-22)· Εὐ­αγ­γέλιον: ὁμοίως, Τρ. ιζ΄ ἑβδ. Λουκᾶ (Μρ. ιγ΄ 14-23).

 

8. Τετάρτη. Θεοδώρου στρατηλάτου μεγαλο­μάρτυρος († 319), Ζαχαρίου τοῦ προφήτου (†620 π.Χ.).

῾Η ἀκολουθία ψάλλεται μετὰ τῶν ὕμνων τῆς ἑορτῆς (με­θε­όρτων) ἄνευ καταβασιῶν καὶ δοξολογίας μεγάλης, κατὰ τὴν ἐν τῷ Μηναίῳ τάξιν· ᾿Απόστολος: ἡμέρας, Τετ. λδ΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Β΄ Πέτρ. γ΄ 1-17)· Εὐ­αγ­γέλιον: ἡμέρας, Τετ. ιζ΄ ἑβδ. Λουκᾶ (Μρ. ιγ΄ 24-31).

 

9. Πέμπτη. ᾿Απόδοσις τῆς ἑορτῆς τῆς ῾Υπαπαντῆς. Νικη­φό­ρου μάρτυρος (†257), Μαρ­κέλ­λου ἐπισκ. Σικελίας, Φιλα­γρίου ἐπισκ. Κύ­πρου, Παγ­κρα­τί­ου ἐπισκ. Ταυρομενίου (δ΄ αἰ.).

῾Η ἀκολουθία ψάλλεται ὡς τῇ πρώτῃ ἡμέρᾳ τῆς ἑορτῆς κα­τα­λιμ­­πανομένων ἐν τῷ ἑσπερινῷ τῶν ἀναγνωσμάτων, ἐν τῷ μεσο­νυ­κτι­κῷ τῶν διὰ τὴν λιτὴν στιχηρῶν, ἐν τῷ ὄρθρῳ τοῦ πολυελέου καὶ τοῦ κα­θί­σματος αὐτοῦ, τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῆς τάξεως αὐτοῦ, καὶ τοῦ συν­α­ξαρίου, ἀντὶ τοῦ ὁποίου ἀνα­γινώσκεται τὸ τῆς 9ης τοῦ μηνός. Ἐν τῇ λειτουργίᾳ προκεί­μενον καὶ ἀλληλουιάριον τῆς ἑορ­τῆς· ᾿Απόστολος: ἡμέρας, Πέμ. λδ΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Α΄ ᾿Ιωάν. α΄ 8-β΄ 6)· Εὐ­αγγέλιον: ἡμέ­ρας, Πέμ. ιζ΄ ἑβδ. Λουκᾶ (Μρ. ιγ΄ 31-ιδ΄ 2).

 

10. Παρασκευή. Χαραλάμπους ἱερομ. τοῦ θαυ­μα­τουργοῦ (†202). ᾿Αναστασίου ᾿Ιεροσολύμων, Ζήνωνος ὁσίου τοῦ ταχυ­δρό­μου (δ΄ αἰ.).

Εἰς τὴν θ΄. ᾿Απολυτίκιον «Χαῖρε, κεχαριτωμένη»· κον­τά­κιον «῾Ο μήτραν παρθενικήν».

῾Η ἀκολουθία ἑορτάσιμος οὖσα ψάλλεται δίχα Παρα­κλη­τικῆς, ὡς ἔστι διατεταγμένη εἰς τὸ Μηναῖον.

Εἰς τὸν ἑσπερινὸν ὡς ἐν τῷ Μηναίῳ· τὰ διὰ τὴν λιτὴν στι­χηρὰ εἰς τὸ μεσονυκτικόν· ἐπι­σφρα­γιστικὸν τοῦ ἀπολυ­τι­κίου τὸ ὁμόηχον α΄ θεοτοκίον «Τὸ ἀπ᾿ αἰῶνος ἀπό­κρυφον».

Εἰς τὸν ὄρθρον. Εὐαγγέλιον τοῦ ἁγίου, ζήτει Τρίτῃ ιβ΄ ἑβδ. Λουκᾶ, «Προσέχετε ἀπὸ τῶν ἀν­θρώπων» (Λκ. κα΄ 12-19). Κανόνες· ὁ τῆς μικρᾶς παρα­κλή­σεως, καὶ τοῦ ἁγίου. Κατα­βα­σίαι οἱ εἱρμοὶ «᾿Ανοίξω τὸ στό­μα μου».

Εἰς τὴν λειτουργίαν. Κοντάκιον «Προστασία»· ᾿Από­στο­λος –μετὰ προκειμένου τῆς 15ης Δεκ.– τοῦ ἁγίου, ζήτει 26 ᾿Οκτ., «᾿Ενδυναμοῦ ἐν τῇ χάριτι» (Β΄ Τιμ. β΄ 1-10)· Εὐαγγέλιον ὁμοίως, Σαβ. γ΄ ἑβδ. ᾿Ιωάν., «Ταῦτα ἐντέλλομαι ὑμῖν» (᾿Ιω. ιε΄ 17-ιϛ΄ 2). Κοινωνικὸν «Εἰς μνημόσυνον».

 

11. Σάββατον. Βλα­σίου ἱερομάρτυρος (†316). Θεοδώρας βα­­σι­λίσσης (†867) τῆς στε­ρεωσά­σης τὴν ὀρθο­δο­ξί­αν.

῾Η ἀκολουθία τοῦ Σαββάτου ψάλλεται μὲ «Θεὸς Κύριος» (βλέ­πε ἔμπροσθεν εἰς τὰς γενικὰς τυπικὰς διατάξεις §§31-44)· εἰς τὸ «Κύριε, ἐκέκραξα» δεσποτικὰ τῆς Παρακλητικῆς 3 καὶ ἕτερα 3 προσόμοια τοῦ Μηναίου, ψάλλομεν δὲ καὶ τὰ ἐν τῷ ἑσπερινῷ δοξαστικὰ τοῦ ἁγίου· εἰς τὴν λειτουργίαν ᾿Από­στο­λος: ἡμέρας, Σαβ. λδ΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Α΄ Τιμ. ϛ΄ 11-16)· Εὐ­αγ­γέ­λι­ον: ἡμέρας, Σαβ. ιζ΄ ἑβδ. Λουκᾶ (Λκ. κ΄ 46-κα΄ 4, η΄ 8).

 

12. † ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ (ΙΖ΄ ΛΟΥΚΑ). Μελετίου ᾿Αντιοχείας (†381). ᾿Αντω­νίου (Β΄) Κων/πόλεως (†901), Χρί­στου νεομάρτυρος τοῦ κη­πουροῦ (†1748). ῏Ηχος β΄, ἑωθινὸν β΄ (τυπικὸν Τριῳδίου §§4-6).

Εἰς τὴν θ΄. ᾿Απολυτίκιον «Καὶ τρόπων μέτοχος»· κοντά­κιον «῾Ο θεῖος βλαστός».

Εἰς τὸν ἑσπερινόν. Ὁ προοιμιακὸς καὶ τὸ Ψαλτήριον.

ΕΙΣ ΤΟ «ΚΥΡΙΕ, ΕΚΕΚΡΑΞΑ» ἀναστάσιμα 7 καὶ τοῦ Τριῳ­δίου 3, Δόξα, «῍Ω πόσων ἀγαθῶν», Καὶ νῦν, «Παρῆλθεν ἡ σκιά».

ΕΙΣΟΔΟΣ, «Φῶς ἱλαρόν», τὸ προκείμενον τῆς ἡμέρας.

ΑΠΟΣΤΙΧΑ τὰ ἀναστάσιμα, Δόξα, «Τῆς πατρικῆς δω­ρε­ᾶς», Καὶ νῦν, «῾Ο ποιητὴς καὶ λυτρωτής μου».

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙON «῞Οτε κατῆλθες», Δόξα, Καὶ νῦν, «Πάντα ὑπὲρ ἔννοιαν». ᾿Απόλυσις.

Εἰς τὸ μεσονυκτικόν. ῾Ο τριαδικὸς κανὼν τοῦ ἤχου, τὰ τριαδικὰ «῎Αξιον ἐστί», τρισάγιον κ.λπ. καὶ τὰ κατανυκτικὰ τροπάρια «᾿Ελέησον ἡμᾶς» κ.λπ..

Εἰς τὸν ὄρθρον. Μετὰ τὸν ἑξάψαλμον, εἰς τὸ «Θεὸς Κύ­ριος» τὸ ἀπο­λυτίκιον «῞Οτε κατῆλθες», Δόξα, τὸ αὐτό, Καὶ νῦν, «Πάν­τα ὑπὲρ ἔννοιαν». [Τὸ Ψαλτήριον καὶ ὁ Ἄμωμος.]

ΚΑΘΙΣΜΑΤΑ τὰ ἀναστάσιμα κατὰ σειράν. Εὐλογητάρια. Ἡ ὑπακοή, οἱ ἀνα­βαθμοὶ καὶ τὸ προκείμενον τοῦ ἤχου.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ἑωθινὸν (β΄) μετὰ τῆς τάξεως αὐτοῦ· μετὰ τὸν ν΄ ψαλμόν, τὰ ἰδιόμε­λα «Τῆς μετανοίας» κ.λπ., ὡς συνήθως ἐν τῷ Τριῳδίῳ.

ΚΑΝΟΝΕΣ, ὁ ἀναστάσιμος, καὶ ὁ τοῦ Τριῳδίου μετὰ στί­χου «Δόξα σοι, ὁ Θεός». ᾿Απὸ γ΄ ᾠδῆς τὸ ἀνα­στάσιμον κον­τάκιον μετὰ τοῦ οἴκου, καὶ ψάλλεται τὸ μεσῴδιον κάθι­σμα^* τοῦ Τριῳδίου μετὰ τοῦ θεοτοκίου. ᾿Αφ᾿ ϛ΄ κοντά­κιον καὶ οἶ­κος τοῦ Τριῳ­δίου, τὸ συναξάριον καὶ τὸ ὑπόμνημα τοῦ Τρι­ῳ­δίου.

ΚΑΤΑΒΑΣΙΑΙ «Τὴν Μωσέως ᾠδήν»· «Τὴν τιμιωτέραν» καὶ ὁ εἱρμὸς «Τῶν γηγενῶν τίς ἤκουσεν».

ΕΞΑΠΟΣΤΕΙΛΑΡΙΑ «῞Αγιος Κύριος», τὸ β΄ ἀναστάσιμον «Τὸν λίθον» καὶ τὸ τοῦ Τριῳδίου μετὰ τοῦ θεοτοκίου.

ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΝΟΥΣ ἀναστάσιμα 5 καὶ τοῦ Τριῳδίου 3, Δόξα, «Πάτερ ἀγαθέ», Καὶ νῦν, «῾Υπερευλογημένη». Δοξολο­γί­α μεγάλη, «Σήμερον σωτηρία».

Εἰς τὴν λειτουργίαν. Τὰ ἀντίφωνα [ἢ τὰ τυπικὰ καὶ οἱ μακαρισμοὶ τοῦ ἤχου εἰς 4 καὶ 4 ἐκ τῆς ϛ΄ ᾠδῆς τοῦ κανόνος τοῦ Τριῳδίου].

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟΝ ἀπολυτίκια «῞Οτε κατῆλθες» καὶ τοῦ ναοῦ, κοντάκιον τοῦ Τριῳδίου «Τῆς πατρῴας δόξης σου».

ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ. ᾿Απόστολος: Κυρ. λδ΄ ἐπιστ., «Πάντα μοι ἔξεστιν» (Α΄ Κορ. ϛ΄ 12-20)· Εὐαγγέλιον: Κυρ. ιζ΄ Λουκᾶ, «῎Αν­θρωπός τις εἶχε δύο υἱούς» (Λκ. ιε΄ 11-32).

Εἰς τὸ ᾿Εξαιρέτως «῎Αξιόν ἐστιν».

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΝ «Αἰνεῖτε»· καὶ τὰ λοιπὰ τῆς λειτουργίας.

Εἴδησις. Τὴν Τετάρτην καὶ τὴν Παρασκευὴν τῆς παρούσης πρὸ τῆς ἀπό­κρεω ἑβδομάδος δὲν γίνεται κατάλυσις, ἀλλὰ τηρεῖται ἡ συνήθης τῶν ἡμερῶν αὐτῶν νηστεία.

 

13. Δευτέρα. Μαρτινιανοῦ ὁσίου (ε΄ αἰ.). ᾿Ακύλα καὶ Πρι­σκίλ­λης, Εὐλο­γίου ᾿Αλεξανδρείας (†607).

Διὰ τὰς ἐν καθημερινῇ ἀκολουθίας μετὰ Παρακλητικῆς βλέ­πε ἔμπροσθεν εἰς τὰς γενικὰς τυπικὰς διατάξεις (§§1-30). ᾿Απόστολος: ἡμέρας, Δευτ. λε΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Α΄ ᾿Ιω. β΄ 18-γ΄ 8)· Εὐ­αγ­γέλιον: ἡμέρας, Δευτ. ἀπόκρεω (Μρ. ια΄ 1-11).

 

14. Τρίτη. Αὐξεντίου ὁσίου (†470). ᾿Αβραὰμ (ε΄ αἰ.) καὶ Μά­ρωνος (δ΄ αἰ.) τῶν ὁσίων.

᾿Απόστολος: ἡμέρας, Τρ. λε΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Α΄ ᾿Ιω. γ΄ 9-22)· Εὐ­αγ­­γέ­λιον: ἡμέρας, Τρ. ἀπόκρεω (Μρ. ιδ΄ 10-42).

 

15. Τετάρτη. ᾿Ονησίμου ἀποστόλου (†109). Εὐσε­βίου ὁσί­ου (ε΄ αἰ.), Μαΐωρος μάρτυρος, ᾿Ανθίμου ὁσίου (τοῦ Βα­γιά­νου) τοῦ ἐν Χίῳ (†1960).

᾿Απόστολος: ἡμέρας, Τετ. λε΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Α΄ ᾿Ιω. γ΄ 21-δ΄ 11)· Εὐ­αγ­γέλιον: ἡμέ­ρας, Τετ. ἀπόκρεω (Μρ. ιδ΄ 43-ιε΄ 1).

 

16. Πέμπτη. Παμφίλου μάρτυρος (†307) καὶ τῶν σὺν αὐτῷ. Φλα­βι­ανοῦ πα­τρι­άρχου Κωνσταντινουπόλεως.

᾿Απόστολος: ἡμέρας, Πέμ. λε΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Α΄ ᾿Ιω. δ΄ 20-ε΄ 21)· Εὐ­αγγέλιον: ἡμέρας, Πέμ. ἀπόκρεω (Μρ. ιε΄ 1-15).

 

17. Παρασκευή. Θεοδώρου μεγαλομάρτ. τοῦ Τήρωνος (†307). Μαριάμνης ἀδελφῆς τοῦ ἀποστ. Φιλίππου (α΄ αἰ.), Αὐ­ξι­­βίου ὁσίου, Μαρ­κιανοῦ καὶ Πουλχερίας τῶν εὐσεβῶν βασι­λέων, Θεοστηρίκτου ὁσίου, Θεοδώρου νεομάρτ. τοῦ Βυζαν­τίου (†1795) τοῦ ἐν Μυτιλήνῃ.

᾿Απόστολος: ἡμέρας, Παρ. λε΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Β΄ ᾿Ιω. 1-13)· Εὐ­αγ­­γέλιον: ἡμέρας, Παρ. ἀπόκρεω (Μρ. ιε΄ 20, 22, 25, 33-41).

 

18. † Ψυχοσάββατον  . «Μνήμη πάντων τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος κε­κοι­­μη­μένων ὀρθοδόξων χριστιανῶν». Λέοντος πάπα ῾Ρώ­μης (†461). ᾿Αγαπητοῦ ἐπι­σκόπου Σινάου τοῦ ὁμολογητοῦ (δ΄ αἰ.). (Τυπικὸν Τριῳδίου §§7-9· τὰ σχετικὰ τοῦ β΄ ἤχου μαρ­τυρικά, καθίσματα κ.λπ. ζήτει ἐν τέλει τοῦ Τριῳδίου.)

Εἰς τὴν θ΄. ᾿Απολυτίκιον «Μεγάλα τὰ τῆς πίστεως»· κον­τά­κιον «Πίστιν Χριστοῦ».

Εἰς τὸν ἑσπερινόν. Ὁ προοιμιακός [καὶ τὸ Ψαλτήριον].

ΕΙΣ ΤΟ «ΚΥΡΙΕ, ΕΚΕΚΡΑΞΑ» –εἰς στίχους 6–, ἑσπέρια μαρ­τυ­ρι­κὰ τοῦ β΄ ἤχου 3 («Τῶν ἁγίων μαρτύρων», «Χοροὶ μαρ­τύρων ἀντέστησαν», «Μεγάλη ἡ δόξα»), καὶ προσόμοια τῶν κε­κοιμημένων 3 (Σαββάτου πρὸ τῆς ᾿Από­κρεω) «Τῶν ἀπ᾿ αἰ­ῶ­νος σήμερον» κ.λπ., Δόξα, τὸ ἰδιό­μελον «Θρηνῶ καὶ ὀδύρομαι», Καὶ νῦν, τὸ α΄ θεο­το­κίον τοῦ ἤχου «Παρῆλθεν ἡ σκιά».

ΑΝΕΥ ΕΙΣΟΔΟΥ «Φῶς ἱλαρόν», ὁ ἱερεὺς (ἢ ὁ διάκονος) τὴν ἐκφώνησιν «῾Εσπέρας· προκείμενον», καὶ ψάλλομεν ἀντὶ τοῦ προ­κειμένου τῆς ἡμέρας, εἰς ἦχον πλ. δ΄, τὸ «᾿Αλληλούια, ἀλ­λη­λούια, ἀλληλούια» ἐκ τρίτου, εἰς στίχους τὸ μὲν β΄ «Μα­κάριοι οὓς ἐξελέξω», τὸ δὲ γ΄ «Καὶ τὸ μνημόσυνον αὐτῶν»· εἶτα εὐθὺς τὸ «Καταξίωσον» κ.τ.λ. ὡς συνήθως.

ΕΙΣ ΤΑ ΑΠΟΣΤΙΧΑ τὰ 4 μαρτυρικὰ τοῦ β΄ ἤχου^*, ἤτοι· α) ἄνευ στίχου «Τοὺς ἀθλοφόρους τοῦ Χριστοῦ», β) μὲ στίχον «Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ», «Τὸν σταυρὸν τοῦ Χριστοῦ», γ) μὲ στίχον «Τοῖς ἁγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ αὐτοῦ ἐθαυμάστωσεν ὁ Κύριος», «Τῶν ἁγίων σου τὰ πλήθη», δ) μὲ στίχον «᾿Εκέκραξαν οἱ δίκαιοι, καὶ ὁ Κύριος εἰσ­ή­κουσεν αὐ­τῶν», «Πᾶσα πόλις καὶ χώρα» (ζήτει ταῦτα ἐν τέλει τοῦ Τρι­ῳ­δίου τῷ Σαββάτῳ πρωὶ εἰς τοὺς αἴ­νους, ἦχος β΄), Δόξα, «᾿Αρχή μοι καὶ ὑπόστασις», Καὶ νῦν, τὸ μετ᾿ αὐτὸ κείμενον θεοτοκίον «Πρεσβείαις τῆς τεκούσης σε».

ΝΕΚΡΩΣΙΜΟΣ ΚΑΝΩΝ. Μετὰ τὸ «Νῦν ἀπολύεις» οἱ χοροὶ ψάλ­λουν τὸν νεκρώσιμον κα­νόνα τοῦ πλ. β΄ ἤχου «᾿Εν οὐ­ρα­νί­οις θα­λά­μοις» ἄνευ τῶν εἱρμῶν εἰς τὰ ἑξῆς προΰμνια καὶ στίχους:

τὸ 1ον τροπάριον ἑκάστης ᾠδῆς εἰς τὸ «Πρεσβείαις τῶν μαρτύρων σου, Χριστὲ ὁ Θεός, ἀνάπαυσον τὰς ψυχὰς τῶν δούλων σου»·

τὸ 2ον τροπάριον εἰς τὸ «Αἱ ψυχαὶ αὐτῶν ἐν ἀγαθοῖς αὐ­λι­σθήσονται»·

τὸ 3ον τροπάριον εἰς τὸ «Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ ἁγίῳ Πνεύ­ματι»·

τὸ 4ον τροπάριον εἰς τὸ «Καὶ νῦν καὶ ἀεί»·

μετὰ τὴν θ΄ ᾠδὴν ὁ εἱρμὸς αὐτῆς «Θεὸν ἀνθρώποις ἰδεῖν ἀδύ­να­τον» ἄνευ στίχου. Εἶτα τὸ τρισάγιον κ.τ.λ..

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ «῾Ο βάθει σοφίας», Δόξα, τὸ ἀκρο­τε­λεύ­τιον αὐτοῦ «᾿Εν σοὶ γὰρ τὴν ἐλπίδα», Καὶ νῦν, θεοτοκίον «Σὲ καὶ τεῖχος», ὡς ἐν τῷ Τριῳδίῳ. Ἡ ἐκτενὴς «᾿Ελέησον ἡμᾶς, ὁ Θεός».

ΝΕΚΡΩΣΙΜΟΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ. Μετὰ τὴν ἐκφώνησιν «Ὅτι ἐλεήμων» ψάλλονται τὰ τροπάρια «Μετὰ πνευμάτων δι­καί­ων» κ.λπ., καὶ μετὰ ὁ ἱερεὺς ἱστάμενος πρὸ τῆς εἰκόνος τοῦ δεσπότου Χριστοῦ, κάτωθι τῆς ὁποίας εὑρίσκονται τὰ ὑπὲρ τῶν ἀποιχομένων κόλλυβα, ἐκφωνεῖ τὸ μνημόσυνον τῶν κε­κοι­μημένων ὡς ἑξῆς:

«᾿Ελέησον ἡμᾶς, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου, δεόμεθά σου, ἐπάκουσον καὶ ἐλέησον»· ὁ χορὸς «Κύριε, ἐλέησον» γ΄.

«῎Ετι δεόμεθα ὑπὲρ αἰωνίου μνήμης καὶ μακαρίας ἀνα­παύ­σεως πάντων τῶν ἐπ᾿ ἐλπίδι ἀναστάσεως ζωῆς αἰωνίου κε­κοιμημένων εὐσεβῶς ὀρθοδόξων χριστιανῶν, βασιλέων, πα­­τριαρχῶν, ἀρ­χιε­ρέων, ἱερέων, ἱερομονάχων, ἱεροδια­κό­νων, μοναχῶν, πατέρων, προπατόρων, πάππων, προπάππων, γονέων, συζύγων, τέκνων, ἀδελφῶν καὶ συγγενῶν ἡμῶν, ἐκ τῶν ἀπ᾿ ἀρχῆς καὶ μέχρι τῶν ἐσχάτων, καὶ ὑπὲρ τοῦ συγ­χω­ρηθῆναι αὐτοῖς πᾶν πλημμέλημα ἑκούσιόν τε καὶ ἀκούσιον»· ὁ χορὸς «Κύριε, ἐλέησον» γ΄ χῦμα.

«Ὅπως Κύριος ὁ Θεὸς τάξῃ τὰς ψυχὰς αὐτῶν ἔνθα οἱ δί­καιοι ἀναπαύονται»· ὁ χορὸς «Κύριε, ἐλέησον» γ΄ χῦμα.

«Τὰ ἐλέη τοῦ Θεοῦ, τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν καὶ ἄφε­σιν τῶν αὑτῶν ἁμαρτιῶν παρὰ Χριστῷ τῷ ἀθανάτῳ βασιλεῖ καὶ Θεῷ ἡμῶν αἰτησώμεθα»· ὁ χορὸς «Παράσχου, Κύριε».

Ὁ ἱερεὺς «Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν», ὁ χορὸς «Κύριε, ἐλέη­σον» ἅπαξ.

῾Ο ἱερεὺς τὴν εὐχήν·

«῾Ο Θεὸς τῶν πνευμάτων καὶ πάσης σαρκός, ὁ τὸν διά­βο­λον καταπατήσας τὸν δὲ θάνατον καταργήσας καὶ ζω­ὴν τῷ κό­σμῳ σου δωρησάμενος, αὐτός, Κύριε, ἀνάπαυσον καὶ τὰς ψυ­χὰς τῶν κεκοιμημένων δούλων σου, βασιλέων, πατριαρ­χῶν, ἀρ­χι­ερέων, ἱερέων, ἱερομονάχων, μοναχῶν καὶ πάντων τῶν ἀπὸ πε­ρά­των ἕως περάτων τῆς οἰκουμένης κεκοιμημένων εὐσεβῶς ὀρ­θο­δόξων χρι­στιανῶν, πατέρων, προπατόρων, πάπ­πων, προπάππων, γο­νέων, συζύγων, τέκνων, ἀδελφῶν καὶ συγ­γενῶν ἡμῶν ἐν τόπῳ χλο­ερῷ, ἐν τόπῳ ἀναψύξεως, ἔνθα ἀ­πέ­δρα ὀδύνη, λύπη καὶ στε­ναγμός· πᾶν ἁμάρτημα τὸ παρ᾿ αὐ­τῶν πραχθέν, ἐν λόγῳ ἢ ἔργῳ ἢ διανοίᾳ, ὡς ἀγαθὸς καὶ φι­λάν­θρωπος Θεὸς συγχώρησον, ὅτι οὐκ ἔστιν ἄν­θρωπος ὃς ζή­σε­ται καὶ οὐχ ἁμαρτήσει· σὺ γὰρ μόνος ἐκτὸς ἁμαρ­τίας· ἡ δι­και­οσύνη σου δικαιοσύνη εἰς τὸν αἰῶνα καὶ ὁ λόγος σου ἀ­λή­θεια· ὅτι σὺ εἶ ἡ ἀνάστασις, ἡ ζωὴ καὶ ἡ ἀνάπαυσις πάν­των τῶν κεκοιμημένων εὐσεβῶς ὀρθοδόξων χριστιανῶν, Χρι­στὲ ὁ Θε­ὸς ἡμῶν, καὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν σὺν τῷ ἀν­άρ­χῳ σου Πα­τρὶ καὶ τῷ Παναγίῳ...»

῾Ο χορὸς «Αἰωνία ἡ μνήμη αὐτῶν» ἐκ τρίτου.

Εἶτα ὁ ἱερεὺς «Σοφία»· «῾Ο ὢν εὐλογητὸς» κ.λπ. καὶ ἐκ­φω­νεῖ τὴν συνήθη εὐχὴν τῆς ἀπολύσεως.

Εἰς τὸ μεσονυκτικὸν τοῦ Σαββάτου μετὰ τὸ «Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου», ἀντὶ τῶν κατανυκτικῶν τροπαρίων «᾿Ελέησον ἡμᾶς, Κύριε» κ.λπ., τὸ ἀπολυτίκιον «῾Ο βάθει σοφίας».

Εἰς τὸν ὄρθρον. ᾿Αντὶ τοῦ «Θεὸς Κύριος» ψάλλεται ἐξ ὑ­πα­μοιβῆς εἰς ἦχον πλ. δ΄ τὸ «᾿Αλληλούια, ἀλληλούια, ἀλλη­λούια» τετράκις, δὶς ἄνευ στίχου καὶ δὶς ἐφύμνιον τῶν στί­χων «Μακάριοι οὓς ἐξε­λέξω», «Καὶ τὸ μνημόσυνον αὐ­τῶν». Εἶτα τὸ ἀπολυτίκιον μετὰ τοῦ θεοτοκίου, ὡς ἀκριβῶς εἰς τὸν ἑσπερινόν. (Καταλιμπανομένης συ­νήθως τῆς στιχολο­γίας τοῦ Ψαλτηρίου) μικρὰ συναπτὴ μετ᾿ ἐκ­φω­νήσεως «Ὅτι σὸν τὸ κράτος».

ΚΑΘΙΣΜΑΤΑ τὰ 3 μαρτυρικὰ τοῦ β΄ ἤχου (βλέπε ἐν τέ­λει τοῦ Τρι­ῳδίου) «῾Ο φαιδρύνας τοὺς ἁγίους», «᾿Αθλοφόροι Κυρίου», «᾿Απόστολοι, μάρτυρες» –εἰς τοὺς οἰκείους στίχους τὰ δύο τελευταῖα–, Δόξα, τὸ νεκρώσιμον, Καὶ νῦν, τὸ α΄ θεοτοκίον τοῦ ἤχου «Πάντα ὑπὲρ ἔννοιαν». Εὐθὺς (ἐν ταῖς ἐνο­­ρίαις παραλειπομένου συνή­θως τοῦ, εἰς στάσεις δύο, ᾿Α­μώ­μου) τὰ 8 νεκρώ­σιμα εὐλογητάρια.

ΝΕΚΡΩΣΙΜΟΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ. Εἶτα ὁ ἱερεὺς ἐξέρχεται εἰς τὰ βη­μόθυρα, ἵσταται πρὸ τῆς εἰκόνος τοῦ δεσπότου Χρι­στοῦ, κάτωθι τῆς ὁποίας εὑρίσκονται τὰ προτεθέντα κόλ­λυ­βα, καὶ ἐκφωνεῖ τὸ μνημό­συνον τῶν κεκοιμημένων, ὡς ἐση­μει­ώθη εἰς τὸν ἑσπερινόν. Κατόπιν οἱ χο­ροὶ ψάλλουν τὸ ἐν τῷ Τριῳδίῳ κάθισμα «᾿Ανάπαυσον, σωτὴρ ἡμῶν», Δόξα, τὸ ἀκροτελεύτιον αὐτοῦ «Καὶ πάντα τὰ ἐν ἀγνοίᾳ», Καὶ νῦν, θεοτοκίον «῾Ο ἐκ παρθένου ἀνατείλας».

ΚΑΝΩΝ. Ὁ ν΄ ψαλμὸς χῦμα καὶ ὁ ἐν τῷ Τριῳδίῳ κανὼν με­τὰ τῶν εἱρμῶν αὐτοῦ. Στίχοι εἰς τὰ τροπάρια α) «Μακά­ριοι οὓς ἐξελέξω καὶ προσε­λάβου, Κύριε», β) «Καὶ τὸ μνημό­συνον αὐτῶν εἰς γενεὰν καὶ γενεάν», γ) «Αἱ ψυχαὶ αὐτῶν ἐν ἀγα­θοῖς αὐλισθήσονται»^*. Ἀπὸ γ΄ ᾠδῆς ψάλλεται ὁ εἱρμὸς αὐτῆς (τοῦ κανόνος τοῦ Ψυχοσαββάτου), ἡ αἴτησις, καὶ τὸ μεσῴδιον κάθισμα «῾Ο δι᾿ ἡμᾶς ὑπομείνας» μετὰ τοῦ θεο­τοκίου, ὡς ἐν τῷ Τριῳδίῳ· ἀφ᾿ ϛ΄ ᾠδῆς ὁ εἱρμὸς αὐτῆς, ἡ αἴ­τη­σις, τὸ νεκρώ­σι­μον κοντάκιον με­τὰ τοῦ οἴκου καὶ τὰ συν­αξά­ρια τῆς ἡμέρας καὶ τοῦ Τριῳδίου.

ΚΑΤΑΒΑΣΙΑΙ δὲν λέγονται, ἀλλὰ εἰς τὸ «Αἰνοῦμεν, εὐλο­γοῦ­μεν» ψάλλεται ὁ εἱρμὸς τῆς η΄ ᾠδῆς «Τὸν ἐν ὄρει ἁγίῳ»· «Τὴν τιμιωτέραν», ὁ εἱρμὸς τῆς θ΄ ᾠδῆς «Τὸν προδηλωθέντα» καὶ τὸ «῎Αξιον ἐστίν».

ΕΞΑΠΟΣΤΕΙΛΑΡΙΑ «῾Ο καὶ νεκρῶν καὶ ζώντων», τὸ ἕτερον καὶ τὸ θεοτοκίον αὐτῶν.

ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΝΟΥΣ στιχηρὰ προσόμοια «Δεῦτε πρὸ τέ­λους πάν­τες» κ.λπ., ὡς ἐν τῷ Τριῳδίῳ. «Σοὶ δόξα πρέπει» καὶ ἡ δοξολο­γία χῦ­μα. Εἶτα «Πληρώσωμεν τὴν ἑωθινὴν» καὶ τὰ λοιπὰ τοῦ ὄρθρου τῶν καθημερινῶν.

ΕΙΣ ΤΟΝ ΣΤΙΧΟΝ, τὰ ἐν τῷ τέλει τοῦ Τριῳδίου 3 νεκρώ­σιμα τοῦ Θεοφάνους (τοῦ β΄ ἤχου) «῾Ρύμην τοῦ θανάτου» κ.λπ., εἰς τοὺς πρὸ αὐτῶν στίχους τὰ δύο τελευταῖα, Δόξα, τὸ νεκρώσιμον τοῦ Ψυχοσαββάτου «῎Αλγος τῷ ᾿Αδάμ», Καὶ νῦν, θεοτοκίον, «Σὺ εἶ ὁ Θεὸς ἡμῶν»· «᾿Αγαθὸν τὸ ἐξομο­λο­γεῖσθαι», τρισάγιον κ.τ.λ..

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ «῾Ο βάθει σοφίας», Δόξα, Καὶ νῦν, τὸ θε­οτοκίον «Σὲ καὶ τεῖχος καὶ λιμένα», ὡς ὁρίζει καὶ τὸ Τ.Μ.Ε. (τυπικὸν Τριῳδίου, εἰς τὸ τέλος τῆς §8).

Εἰς τὴν λειτουργίαν. Τὰ τυπικὰ καὶ εἰς τοὺς μακαρισμοὺς ἡ γ΄ καὶ ἡ ϛ΄ ᾠδὴ τοῦ κανόνος τοῦ Ψυχοσαββάτου· ἂν ὅμως ψα­λοῦν ἀντίφω­να, λέγονται τὰ συν­ήθη τῆς λειτουργίας («τῶν καθημερινῶν»).

ΕΙΣΟΔΙΚΟΝ «Δεῦτε προσκυνήσωμεν... Σῶσον ἡμᾶς... ὁ ἐν ἁγίοις».

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟΝ ἀπολυτίκια «῾Ο βάθει σοφίας» καὶ τοῦ ναοῦ, κοντάκιον «Μετὰ τῶν ἁγίων».

ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ. Προκείμενον καὶ ἀλληλουιάριον νε­κρώ­σιμα· ᾿Απόστολος κοιμηθέντων, «Οὐ θέλω ὑμᾶς ἀγνοεῖν» (Α΄ Θεσ. δ΄ 13-17)· Εὐαγγέλιον Σαβ. πρὸ τῆς ἀπόκρεω, «Βλέ­πετε μὴ πλανηθῆτε» (Λκ. κα΄ 8-9, 25-27, 35-36).

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΝ «Μακάριοι οὓς ἐξελέξω». «Εἴδομεν τὸ φῶς». «Πληρωθήτω».

ΝΕΚΡΩΣΙΜΟΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ. Μετὰ τὴν ὀπισθάμ­βωνον εὐχὴν ψάλλονται τὰ νεκρώσιμα τροπάρια «Μετὰ πνευμάτων δικαίων» κ.λπ., καὶ ἐκφωνεῖται παρὰ τοῦ ἱερέως τὸ μνη­μό­συνον τῶν κεκοι­μημένων, ὡς ἐσημειώθη ἐν τῷ ἑσπερινῷ· μετὰ τὴν εὐχὴν «῾Ο Θεὸς τῶν πνευ­μάτων», τὸ «Αἰωνία ἡ μνήμη αὐτῶν» τρίς.

ΑΠΟΛΥΣΙΣ. Μετὰ ταῦτα οἱ χοροὶ τὸ «Εἴη τὸ ὄνομα Κυ­ρί­ου» (γ΄), ὁ ἱερεὺς «Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν», «Εὐλογία Κυρίου καὶ ἔλεος», καὶ ἡ συνήθης ἀπόλυσις.

 

19. † ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ. «Μνεία τῆς δευτέρας καὶ ἀδε­­κάστου παρουσίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χρι­στοῦ». ᾿Αρχίππου, Φιλήμονος καὶ ᾿Απφίας (α΄ αἰ­ών). Φιλο­θέ­ης ὁσιομάρτυρος τῆς ᾿Αθηναίας (†1589). ῏Ηχος γ΄, ἑωθινὸν γ΄ (τυπικὸν Τριῳδίου §§10-12).

Εἰς τὴν θ΄. ᾿Απολυτίκιον «῾Ο βάθει σοφίας»· κοντάκιον «Μετὰ τῶν ἁ­γίων».

Εἰς τὸν ἑσπερινόν. Ὁ προοιμιακὸς καὶ τὸ Ψαλτήριον.

ΕΙΣ ΤΟ «ΚΥΡΙΕ, ΕΚΕΚΡΑΞΑ» ἀναστάσιμα 6, τοῦ Τριῳδίου προσό­μοια 4 «῞Οταν μέλλῃς ἔρχεσθαι» κ.λπ., Δόξα, τοῦ Τρι­ῳδίου «῞Οταν τίθωνται θρόνοι», Καὶ νῦν, «Πῶς μὴ θαυ­μά­σω­μεν».

ΕΙΣΟΔΟΣ, «Φῶς ἱλαρόν», τὸ προκείμενον τῆς ἡμέρας.

ΑΠΟΣΤΙΧΑ τὰ ἀναστάσιμα, Δόξα, «Οἴμοι, μέλαινα ψυχή», Καὶ νῦν, «᾿Ανύμφευτε παρθένε».

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ «Εὐφραινέσθω τὰ οὐράνια», Δόξα, Καὶ νῦν, «Σὲ τὴν μεσιτεύσασαν».

Εἰς τὸ μεσονυκτικόν. Μετὰ τὸν ν΄ ψαλμόν, ὁ τριαδικὸς κα­νὼν τοῦ ἤχου, Δόξα, τὸ ἐν τῷ Τριῳδίῳ ἰδιό­με­λον τῆς λιτῆς «Τὰς τοῦ Κυρίου γνόντες ἐν­το­λάς», Καὶ νῦν, θεο­το­κίον «῾Υ­πὸ τὴν σήν, δέσποινα», τὰ τριαδικὰ «῎Αξιον ἐστί», τρισά­γιον κ.λπ. καὶ τὰ κατανυκτικὰ τροπάρια «᾿Ελέησον ἡμᾶς, Κύ­ριε».

Εἰς τὸν ὄρθρον. Μετὰ τὸν ἑξάψαλμον, εἰς τὸ «Θεὸς Κύ­ρι­ος» ἀπολυτίκιον «Εὐφραινέσθω τὰ οὐράνια», Δόξα, τὸ αὐτό, Καὶ νῦν, «Σὲ τὴν μεσιτεύσασαν». [Τὸ Ψαλτήριον καὶ ὁ πο­λυ­έ­λεος «᾿Επὶ τῶν ποταμῶν Βαβυλῶνος».]

ΚΑΘΙΣΜΑΤΑ τὰ ἀναστάσιμα καὶ τὰ εὐλογητάρια. Ἡ ὑπα­κοή, οἱ ἀνα­βαθμοὶ καὶ τὸ προκείμενον τοῦ ἤχου.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ἑωθινὸν (γ΄) μετὰ τῆς τάξεως αὐτοῦ· μετὰ τὸν ν΄ ψαλ­μόν, τὰ ἰδιόμελα «Τῆς μετανοίας» κ.λπ., ὡς συνήθως ἐν τῷ Τριῳδίῳ.

ΚΑΝΟΝΕΣ, ὁ ἀναστάσιμος καὶ ὁ τοῦ Τριῳδίου· ἀπὸ γ΄ ᾠ­δῆς τὸ ἀναστάσιμον κοντάκιον μετὰ τοῦ οἴκου καὶ τὰ μεσῴ­δι­α τοῦ Τρι­ῳ­δίου καθίσματα (παραλειπομένου τοῦ θεοτο­κί­ου «Τὸν πάν­των ποι­ητήν»)· ἀφ᾿ ϛ΄ τὸ κοντάκιον καὶ ὁ οἶκος τοῦ Τριῳδίου καὶ τὰ συναξάρια Μηναίου καὶ Τριῳδίου.

ΚΑΤΑΒΑΣΙΑΙ οἱ εἱρμοὶ «Βοηθὸς καὶ σκεπαστής». «Τὴν τι­μι­ω­τέ­ραν», ὁ εἱρμὸς «᾿Ασπόρου συλλήψεως».

ΕΞΑΠΟΣΤΕΙΛΑΡΙΑ «῞Αγιος Κύριος», τὸ γ΄ ἀναστάσι­μον, καὶ τὰ τοῦ Τριῳδίου μετὰ τοῦ θεοτοκίου.

ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΝΟΥΣ στιχηρὰ ἀναστάσιμα 5 καὶ τοῦ Τριῳ­δί­ου ἰδι­όμελα 3 «᾿Εννοῶ τὴν ἡμέραν ἐκείνην» κ.λπ., Δόξα, «Προ­κα­θάρωμεν ἑαυτούς», Καὶ νῦν, «῾Υπερευλογημένη», δο­ξολο­γία μεγάλη, «Σή­μερον σωτηρία».

Εἰς τὴν λειτουργίαν. Τὰ συνήθη ἀντίφωνα [ἢ τὰ τυπικὰ καὶ εἰς τοὺς μακαρισμοὺς 4 τροπάρια τοῦ ἤχου καὶ ἡ ϛ΄ ᾠδὴ τοῦ κανόνος τῆς ᾿Απόκρεω εἰς 4].

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟΝ ἀπολυτίκια «Εὐφραινέσθω τὰ οὐρά­νια» καὶ τοῦ ναοῦ, κοντάκιον τοῦ Τριῳδίου «῞Οταν ἔλθῃς, ὁ Θεός».

ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ. Προκείμενον καὶ ἀλληλουιάριον τὰ ἐν τῷ Τριῳδίῳ εἰδικὰ τῆς Κυριακῆς· ᾿Απόστολος: Κυρ. ἀπό­κρεω, «Βρῶμα ἡμᾶς οὐ παρίστησιν» (Α΄ Κορ. η΄ 8-θ΄ 2)· Εὐ­αγ­γέλιον: ὁμοίως, «῞Οταν ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου» (Μτθ. κε΄ 31-46).

Εἰς τὸ Ἐξαιρέτως «῎Αξιον ἐστίν».

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΝ «Αἰνεῖτε»· «Εἴδομεν τὸ φῶς», «Πληρω­θή­τω» καὶ τὰ λοιπὰ τῆς λειτουργίας ὡς συνήθως.

Εἰδήσεις. 1. Εἰς πάσας τὰς ἡμέρας τῆς παρούσης ἑβδομάδος, προ­οί­μιον καὶ θυρανοίξια οὔσης τῆς μεγάλης τεσσαρακοστῆς νηστείας, μόνον διὰ τυροῦ, ὠῶν καὶ ἰχθύων καταλύομεν, ἀπέχομεν δὲ κρέατος.

2. Συμφώνως μὲ ἀρχαίας ἱστορικὰς καὶ λειτουργικὰς μαρτυρίας (καὶ δὴ κατὰ τὸν 9ον αἰῶνα τοῦ ἁγίου Φωτίου τοῦ μεγάλου) ἡ πα­ροῦ­σα ἑ­βδο­μὰς ἦτο κάποτε αὐστηρῶς νηστήσιμος ὡς πρώτη τῆς τεσ­σα­ρακοστῆς νηστείας.

3. Αἱ ἀκολουθίαι τῶν καθημερινῶν μέχρι τοῦ Σαββάτου τῆς Τυρινῆς διεξάγονται κατὰ τὸ τυπικὸν τοῦ Τριῳδίου §13.

Σημείωσις. Εἰς τοὺς ἑορτάζοντας τὴν ἁγίαν Φιλοθέην ναοὺς ἡ ἀκο­λου­θία αὐτῆς συμψάλλεται ἐξ ἰδιαιτέρας φυλλάδος μετὰ τῆς ἀναστα­σί­μου καὶ τῆς τοῦ Τριῳδίου, κατὰ τὴν διάταξιν τοῦ Τ.Μ.Ε. Φεβρ. 10 §§3-5.

 

20. Δευτέρα τῆς τυρινῆς. Λέ­οντος ἐπισκόπου Κα­τά­­νης († 780). Βησ­σα­ρίωνος ὁσίου, Πλω­­τίνου ὁσίου.

Εἰς τὴν θ΄. ᾿Απολυτίκιον «Εὐφραινέσθω»· κον­τάκιον τοῦ Τριῳδίου «Ὅταν ἔλθῃς, ὁ Θεός»· μετὰ τὴν εὐχὴν τῆς ὥρας, ἡ εὐχὴ τῆς (μικρᾶς) ἀπολύσεως «῾Ο ἀναστὰς ἐκ νεκρῶν».

Εἰς τὸν ἑσπερινόν. ῾Εσπέρια τῆς Παρακλητικῆς δεσπο­τικὰ δύο «῞Ημαρτον, Κύριε, ὁ Θεός μου», «Πρόφθασον, Κύριε, ἐξε­λοῦ με», τῶν ἀσωμάτων ἓν «Χορείας ἀσωμάτων» καὶ τοῦ Μηναίου (Φεβρ. 20) προσόμοια 3, Δόξα, Καὶ νῦν, θεοτοκίον «Δεῦρο, ψυχή μου».

ΑΝΕΥ ΕΙΣΟΔΟΥ «Φῶς ἱλαρόν», τὸ προκείμενον «᾿Ιδοὺ δὴ εὐ­λογεῖτε» καὶ τὸ «Καταξίωσον».

ΕΙΣ ΤΟΝ ΣΤΙΧΟΝ, τὸ ἰδιόμελον τοῦ Τριῳδίου «Λιχνευ­σά­με­νοι, τὴν πρώτην ὑπέστημεν γύμνωσιν» δίς, τὸ ὁμόηχον α΄ μαρ­­τυρικὸν «Μάρτυρες Κυρίου» ἅπαξ, εἰς τοὺς οἰκείους στί­χους, Δόξα, Καὶ νῦν, θεοτοκίον «Τὰ οὐράνια ὑμνεῖ σε».

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ τῆς ἡμέρας τῆς ἑβδομάδος «Τῶν οὐρανίων στρα­τιῶν», Δόξα, Καὶ νῦν, ὁμόηχον θεοτοκίον «Τῇ ἀνα­τρα­φείσῃ» (βλ. εἰς ῾Ωρολόγιον). Ἀπόλυσις.

Εἰς τὸν ὄρθρον. Μετὰ τὸν ἑξάψαλμον, εἰς τὸ «Θεὸς Κύ­ρι­ος» ἀπολυτίκιον «Τῶν οὐρανίων στρα­τιῶν», Δόξα, τὸ αὐτό, Καὶ νῦν, «Τῇ ἀνατραφείσῃ».

ΚΑΘΙΣΜΑΤΑ, [μετὰ τὴν α΄ στιχολ.] τὰ κατανυκτικὰ τῆς Δευ­τέρας τοῦ γ΄ ἤχου (βλέπε ἐν τέλει τοῦ Τριῳδίου), ἀλλὰ πρὸ τοῦ θε­ο­τοκίου εἰς τὸ Δόξα λέγομεν τὸ μαρτυρικὸν «Τὸ εὔ­ψυχον τῆς καρτερίας»· εἶ­τα [με­τὰ τὴν β΄ στιχολ.] τὸ κάθι­σμα τοῦ Τριῳδίου (δὶς) μετὰ τοῦ θεοτοκίου (Δευτέρας τυρι­νῆς).

ΚΑΝΟΝΕΣ, οἱ δύο τῆς Παρακλητικῆς, ὁ τοῦ Μηναίου καὶ οἱ δύο τριῴδιοι κανόνες τοῦ Τριῳδίου, ἀλλὰ εἰς ὅσας ᾠδὰς λέγομεν τὰ δύο τριῴδια καταλιμπάνομεν τὰς ᾠδὰς τῆς Παρα­κλητικῆς καὶ ἀρχόμεθα ἀπὸ τῆς ᾠδῆς τοῦ Μηναίου (σήμερον αὐτὸ συμβαίνει εἰς τὰς ᾠδὰς α΄, η΄ καὶ θ΄)· εἰς τὴν ἀρχὴν ἑκά­στης ᾠδῆς λέγεται ὁ εἱρμὸς μόνον τοῦ πρώτου κανόνος. ᾿Επει­δὴ δὲν ψάλλονται καταβασίαι, ἐν τέλει τῆς γ΄ ᾠδῆς ψάλλεται ὁ εἱρμὸς αὐτῆς ἐκ τοῦ Μηναίου «Στερέωσον ἡμᾶς», αἴτησις καὶ τὰ μεσῴδια καθίσματα τοῦ Μηναίου· ἐν τέλει τῆς ϛ΄ ᾠδῆς ψάλλεται ὁ εἱρμὸς αὐτῆς ἐκ τοῦ Μηναίου «᾿Εν ἀβύσσῳ πται­σμά­των», αἴτησις, τὸ κον­τάκιον καὶ ὁ οἶκος τοῦ Μηναίου καὶ τὸ συναξάριον· εἰς τὸ «Αἰνοῦμεν, εὐλο­γοῦμεν», ὁ εἱρμὸς τῆς η΄ ᾠδῆς τοῦ β΄ τριῳδίου «Ὕμνον σοι προσφέρομεν», «Τὴν τι­μι­ωτέραν», ὁ εἱρμὸς τῆς θ΄ ᾠδῆς τοῦ β΄ τριῳδίου «Σὲ τὴν ὁρα­θεῖσαν» καὶ τὸ «῎Αξιον ἐστίν».

ΕΞΑΠΟΣΤΕΙΛΑΡΙΟΝ (τὸ τῆς ἡμέρας τῆς ἑβδομάδος ἄνευ τοῦ θεοτοκίου καὶ τὸ) τοῦ Μηναίου μετὰ τοῦ θεοτο­κί­ου αὐ­τοῦ. «Σοὶ δόξα πρέπει», ἡ δοξολογία χῦ­μα, καὶ τὰ λοιπὰ πάντα ὡς συνήθως ἐν ταῖς ἁπλαῖς καθημεριναῖς.

ΕΙΣ ΤΟΝ ΣΤΙΧΟΝ ΤΩΝ ΑΙΝΩΝ στιχηρὰ ὡς ἐν τῷ Τριῳδίῳ, «᾿Αγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι», τρισάγιον κ.λπ., τὸ ἀπολυ­τί­κιον «Τῶν οὐ­ρανίων στρα­τιῶν», Δόξα, Καὶ νῦν, τὸ ὁμόηχον αὐτοῦ θεοτοκίον τοῦ τέλους τοῦ ὄρθρου «῞Οτι πάντων ὑ­πάρ­χεις» (βλέπε εἰς ῾Ωρολόγιον ἢ εἰς τὸ τέλος τῆς Παρα­κλη­τικῆς).

Εἰς τὴν λειτουργίαν. ᾿Αντίφωνα καὶ εἰσοδικὸν τὰ συνήθη «τῶν καθημερινῶν». Μετὰ τὴν εἴσοδον ἀπολυτίκια «Τῶν οὐ­ρανίων στρα­τιῶν» καὶ τοῦ ναοῦ, κοντάκιον [«᾿Αρχιστρά­τη­γοι Θεοῦ» καὶ] «Προστασία τῶν χρι­στιανῶν». Ἀπόστολος: Δευτ. τυροφάγου (Γ΄ ᾿Ιω. 1-15)· Εὐαγγέλιον: ὁμοίως (Λκ. ιθ΄ 29-40, κβ΄ 7-39). Κοινωνικὸν «῾Ο ποιῶν τοὺς ἀγγέλους», καὶ τὰ λοιπὰ ὡς συνήθως.

 

21. Τρίτη τῆς τυρινῆς. Τιμοθέου ὁσίου τοῦ ἐν Συμ­βόλοις (θ΄ αἰ.). Εὐ­στα­θίου ᾿Αντιοχείας (†360), Ζαχαρίου ᾿Ιε­ροσο­λύ­μων (†633), ᾿Ιω­άν­νου Κωνσταν­τι­νουπόλεως τοῦ ἀπὸ σχολα­στικῶν (†577).

Εἰς τὴν θ΄. ᾿Αντὶ ἀπολυτικίου καὶ κον­τακίου τὰ τροπάρια τῆς ὥρας.

Εἰς τὸν ἑσπερινόν. ῾Εσπέρια τῆς Παρακλητικῆς δεσποτικὰ 2, τοῦ προδρόμου προσόμοιον ἓν καὶ τοῦ Μηναίου ἕτερα 3, Δόξα, Καὶ νῦν, προσόμοιον θεοτοκίον «῞Ολος ὁ βίος μου»· εἰς τὸν στί­χον ἅπαντα ὡς ἐν τῷ Τριῳδίῳ. ᾿Απολυτίκιον τῆς ἡ­μέρας τῆς ἑβδομάδος «Μνήμη δικαίου», Δόξα, Καὶ νῦν, ὁ­μό­η­χον θεοτοκίον «Θείας γεγόναμεν κοινωνοί» (βλ. εἰς ῾Ω­ρο­λό­γι­ον).

Εἰς τὸν ὄρθρον. ᾿Απολυτίκιον «Μνήμη δικαίου», Δόξα, τὸ αὐτό, Καὶ νῦν, ὁμόηχον θεοτοκίον «Θείας γεγόναμεν κοινω­νοί». Κα­θίσματα τῆς ἡμέρας ὡς ἐσημειώθησαν χθές. Κανό­νες, οἱ δύο τῆς Παρακλητικῆς, ὁ τοῦ Μηναίου καὶ οἱ δύο τριῴ­διοι κανόνες τοῦ Τριῳ­δίου, ἀλλὰ εἰς ὅσας ᾠδὰς λέ­γο­μεν τὰ δύο τριῴδια καταλιμπάνομεν τὰς ᾠδὰς τῆς Παρα­κλητικῆς καὶ ἀρχόμεθα ἀπὸ τῆς ᾠδῆς τοῦ Μηναίου (σήμερον αὐτὸ συμ­βαίνει εἰς τὰς ᾠδὰς η΄ καὶ θ΄)· εἰς τὴν ἀρχὴν ἑκάστης ᾠδῆς λέ­γεται ὁ εἱρμὸς μόνον τοῦ πρώτου κανόνος. Εἰς τὴν β΄ ᾠδὴν λέγομεν μόνον τὰ δύο τριῴδια προτάσσοντες αὐτῶν τὸν εἱρ­μὸν τοῦ α΄· «῾Ως ὄμβρος ἐπ᾿ ἄγρωστιν καὶ ὡσεὶ νιφετὸς ἐπὶ χόρτον καταβήτω ἐπὶ γῆς τὰ ῥήματά μου» (ὁ δὲ εἰς τὸ τέλος αὐτῶν εἱρμὸς τοῦ β΄ τριῳδίου παραλείπεται). Κατα­βα­σίαι δὲν ψάλλονται, ἀλλὰ μόνον οἱ 4 εἱρμοὶ εἰς τὴν τάξιν αὐτῶν. Τὰ λοιπὰ κατὰ τὴν σημειωθεῖσαν χθὲς τάξιν. Μετὰ τὸ τρισά­γιον κ.τ.λ. εἰς τὸ τέλος τοῦ ὄρθρου ἀπολυτίκιον «Μνήμη δι­καί­ου», Δόξα, Καὶ νῦν, ὁμόηχον θεοτοκίον «Σὲ μεγαλύνομεν, Θεο­τό­κε» (βλέπε εἰς τὰ θεοτοκία ἀπολυτίκια, ἦχος β΄, Τρίτη πρωί).

Εἰς τὴν λειτουργίαν. ᾿Αντίφωνα καὶ εἰσοδικὸν τὰ συνήθη τῆς λειτουργίας. Μετὰ τὴν εἴσοδον, ἀπολυτίκια «Μνήμη δι­καί­ου» καὶ τοῦ ναοῦ, κοντάκιον [«Προφῆτα Θεοῦ καὶ πρό­δρο­με» καὶ] «Προστασία τῶν χριστιανῶν». ᾿Απόστολος: Τρί­της τυρινῆς (᾿Ιούδα 1-10)· Εὐαγγέλιον: ὁμοίως (Λκ. κβ΄ 39-42, 45-κγ΄ 1). Κοινω­νικὸν «Εἰς μνημόσυνον», καὶ τὰ λοιπὰ ὡς συν­ήθως.

 

22. Τετάρτη τῆς τυρινῆς. ῾Η εὕρεσις τῶν ἱ. λειψάνων τῶν ἁγίων μαρ­τύρων τῶν ἐν τοῖς Εὐγενίου (†395-423).

Σήμερον δὲν τελεῖται θεία λειτουργία.

Εἰς τὴν θ΄. Τὰ συνήθη τροπάρια τῆς ὥρας.

Εἰς τὸν ἑσπερινόν. ῾Εσπέρια ἐκ τῆς Παρακλητικῆς σταυ­ρώ­σιμα δύο καὶ τῆς Θεοτόκου ἕν, καὶ ἐκ τοῦ μηναίου προσό­μοια 3, Δόξα, Καὶ νῦν, προσόμοιον σταυροθεοτοκίον. Ἄνευ εἰσό­δου «Φῶς ἱλα­ρὸν» καὶ ψάλλεται, ἀντὶ τοῦ συνήθους προ­­κει­μέ­νου, εἰς ἦχον πλ. β΄ τὸ «᾿Αλληλούια, ἀλληλούια, ἀλληλούια» ἐκ τρίτου, εἰς στίχους τὸ μὲν β΄ «῾Υψοῦτε Κύριον τὸν Θεὸν ἡ­μῶν καὶ προσκυνεῖτε τῷ ὑποποδίῳ τῶν ποδῶν αὐτοῦ, ὅτι ἅ­γιος ἐστίν», τὸ δὲ γ΄ «[Δόξα Πατρί... Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ] Καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων». Εὐθὺς τὸ «Καταξίωσον» κ.λπ. ὡς συνήθως. Εἰς τὸν στίχον, ἅπαντα ὡς ἐν τῷ Τριῳδίῳ. «Νῦν ἀ­πο­λύεις», τρισάγιον κ.λπ. καὶ οἱ χοροὶ τὰ τρο­πάρια «Θεοτόκε παρθένε», «Βαπτιστὰ τοῦ Χριστοῦ», κ.τ.λ.. Εἶτα «Κύριε, ἐλέ­η­σον» (μ΄), Δόξα, Καὶ νῦν, «Τὴν τιμιωτέραν», «᾿Εν ὀνόματι Κυρίου», ὁ ἱερεὺς «῾Ο ὢν εὐλογητός», «᾿Επουράνιε βασιλεῦ», αἱ 3 μεγ. μετάνοιαι μετὰ τῆς εὐχῆς τοῦ ἁγ. ᾿Εφραὶμ καὶ ἀπό­λυσις.

Εἰς τὸν ὄρθρον. ᾿Αντὶ τοῦ «Θεὸς Κύριος», τὸ «᾿Αλ­ληλούια, ἀλληλούια, ἀλληλούια» τετράκις εἰς τὸν ἦχον τῆς ἑβδομάδος (γ΄) μὲ τοὺς στίχους αὐ­τοῦ «᾿Εκ νυκτὸς ὀρθρίζει» κ.λπ., καὶ οἱ τριαδικοὶ ὕμνοι τοῦ γ΄ ἤχου «Τριὰς ὁμοούσιε», μὲ κατάληξιν εἰς τὸ μὲν πρῶτον «δυνάμει τοῦ σταυροῦ σου σῶ­σον ἡ­μᾶς», εἰς τὸ δεύτερον «πρεσβείαις τοῦ ἁγίου (τοῦ ναοῦ) σῶ­σον ἡ­μᾶς», εἰς δὲ τὸ τρίτον «διὰ τῆς Θεοτόκου ἐλέησον ἡμᾶς». Κα­θί­σματα [μετὰ τὴν α΄ στιχολ. τοῦ Ψαλτηρίου] τὰ τῆς Παρα­κλη­τι­κῆς δύο σταυ­ρώσιμα, Δόξα, Καὶ νῦν, τὸ σταυροθεο­το­κίον· εἶτα [με­τὰ τὴν β΄ στιχολ.] τὰ τοῦ Τριῳδίου (Τετάρτης τυρινῆς). Ὁ ν΄ ψαλ­μὸς χῦμα, καὶ οἱ κανόνες ὡς ἑξῆς· λέγομεν τὸν α΄ κανόνα τῆς Παρα­κλη­τικῆς (μετὰ τῶν εἱρμῶν), τὸν τοῦ Μη­ναίου (ἄνευ εἱρμῶν) καὶ τὸν τοῦ Τριῳδίου (ἄνευ εἱρμῶν), ἀλλὰ εἰς τὰς ᾠδὰς γ΄ η΄ καὶ θ΄ (κα­τα­λιμ­πάνονται ἡ Παρα­κλη­τι­κὴ καὶ τὸ Μηναῖον καὶ) λέγομεν μόνον τὸν κανόνα τοῦ Τριῳδίου (μετὰ τῶν εἱρμῶν) μαζὶ μὲ τοὺς δύο συνα­­πτο­μένους τρι­ῳδίους κανόνας. ᾿Εν τέλει τῆς γ΄ ᾠδῆς ὁ εἱρμὸς «Στει­ρω­θέν­τα μου τὸν νοῦν» (ὅλοι οἱ εἱρμοὶ σήμερον ψάλλον­ται ἀπὸ τὸ Τρι­ῴδιον), αἴτησις καὶ τὸ μεσῴδιον κάθισμα τοῦ Μη­ναίου μετὰ τοῦ σταυ­ρο­θεο­τοκίου· ἐν τέλει τῆς ϛ΄ ᾠδῆς ὁ εἱρμὸς «῾Ως ᾿Ιωνᾶν τὸν προ­φήτην», αἴτησις, ἀντὶ κοντακίου τὸ μαρτυρι­κὸν τοῦ ἤχου «Τῶν ἀθλοφόρων σου τὴν μνήμην» (βλ. ἐν τέλει τοῦ Τριῳδίου, ἦχος γ΄, Τετάρτη πρωὶ) καὶ τὸ συνα­ξάριον. Εἰς τὸ «Αἰνοῦμεν, εὐλογοῦμεν», ὁ ἐν τέλει τῆς η΄ ᾠδῆς εἱρμὸς «Τὸν ἐν τῇ βάτῳ Μωσεῖ»· «Τὴν τιμιωτέραν», ὁ ἐν τέλει τῆς θ΄ ᾠδῆς εἱρμὸς «Τὴν ὑπερφυῶς σαρκὶ» καὶ τὸ «῎Αξιον ἐστί». Μετὰ τὴν αἴτησιν, ἀντὶ ἐξαποστειλαρίου, τὸ φω­τα­γω­γικὸν τοῦ γ΄ ἤχου ἐκ τοῦ Τριῳδίου «᾿Εξαπόστειλον τὸ φῶς σου» (τρὶς) μὲ κατάληξιν εἰς μὲν τὸ α΄ «Δυνάμει τοῦ σταυροῦ σου καὶ σῶσόν με», εἰς τὸ β΄ «Πρεσβείαις τοῦ ἁγίου (τοῦ ναοῦ) καὶ σῶσόν με», εἰς δὲ τὸ γ΄ «Πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου καὶ σῶσόν με». [Οἱ ψαλμοὶ τῶν αἴνων.] Εἶτα «Σοὶ δόξα πρέπει», ἡ δοξολογία χῦμα, κ.τ.λ. ὡς συνήθως. Εἰς τὸν στίχον τῶν αἴ­νων, ἅπαντα ὡς ἐν τῷ Τριῳδίῳ. «᾿Αγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖ­σθαι», τρισάγιον κ.λπ., τὸ ἀπο­λυ­τίκιον «᾿Εν τῷ ναῷ ἑστῶ­τες». Εἶτα «Κύριε, ἐλέησον» (μ΄) καὶ τὰ λοιπὰ ὡς ἐν τῷ ἑ­σπε­ρι­νῷ, ἀλλὰ μετὰ τὴν εὐχὴν τοῦ ἁγίου ᾿Εφραὶμ εὐθὺς «Δεῦτε προσκυνήσωμεν» (γ΄) καὶ ἀναγινώσκον­ται αἱ ὧραι α΄, γ΄ καὶ ϛ΄, ἀκρι­βῶς ὡς ἔχουν ἐν τῷ Ὡρολογίῳ, ἀλλὰ τὰ τρο­πάρια αὐτῶν λέγονται χῦμα. Μετὰ τὸ θεοτοκίον τῆς ϛ΄ ὥρας «῞Οτι οὐκ ἔχομεν παρρησίαν», τὸ τροπάριον τῆς προφητείας, ἡ προ­φη­τεία καὶ τὸ ἕτερον προκείμενον, ὡς ἐν τῷ Τριῳδίῳ· εἶ­τα «Ταχὺ προ­κα­τα­λα­βέτωσαν», ἡ λοιπὴ ἀκολουθία τῆς ϛ΄ ὥρας, καὶ μετὰ τὴν εὐχὴν «Θεὲ καὶ Κύριε τῶν δυνάμεων» ἡ (μεγάλη) ἀπόλυσις.

Εἴδησις. Κατ᾿ ἔθος τῆς ᾿Ιεροσολυμιτικῆς ᾿Εκκλησίας, ἐπικρατῆσαν εἰς ἅπασαν τὴν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν, τῇ Τετάρτῃ καὶ τῇ Παρασκευῇ τῆς πα­ρούσης τυρινῆς ἑβδομάδος οὔτε τελεία θ. λειτουργία (Χρυσοστόμου) οὔτε τοιαύτη προηγιασμένων θείων δώρων τελεῖται· ἐκτὸς ἂν τύχῃ ἐν ταῖς ἡμέραις αὐταῖς μνήμη ἑορταζομένου ἁγίου, ὁπότε καταλιμπάνεται ἡ ἀκολουθία τοῦ Τριῳδίου καὶ ψάλλεται μόνον ἡ τοῦ ἁγίου τοιαύτη, τε­λεῖ­ται δὲ ἡ θ. λειτουργία τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου.

 

23. Πέμπτη τῆς τυρινῆς. Πολυκάρπου ἱερομάρτυρος ἐπι­σκόπου Σμύρ­νης (†166).

Εἰς τὴν θ΄. ᾿Αντὶ ἀπολυτικίου καὶ κοντακίου, τὰ τροπάρια τῆς ὥρας.

῾Η ἀκολουθία ψάλλεται κατὰ τὴν τάξιν τῆς προλαβούσης Δευ­τέρας. Εἰς τὸν ἑσπερινὸν μετὰ τὸ προκείμενον τῆς ἡμέρας ἀνα­γινώσκεται ἡ ἐν τῷ Τριῳδίῳ προφητεία μετὰ τοῦ ἐν τέλει αὐ­τῆς προκειμένου. Εἰς τὸν ὄρθρον, μετὰ τὰ καθίσματα τῶν στιχολογιῶν, οἱ κανόνες ὡς ἑξῆς· οἱ δύο τῆς Παρακλητικῆς (μὲ τοὺς εἱρμοὺς τοῦ α΄) καὶ ὁ τοῦ Μηναίου (ἄνευ εἱρμῶν), ἀλλ᾿ εἰς τὰς ᾠδὰς δ΄, η΄ καὶ θ΄ λέγομεν μόνον τὸν κανόνα τοῦ Μηναίου (μετὰ τῶν εἱρμῶν) καὶ τοὺς κανόνας τῶν δύο τρι­ῳ­δίων, πάντα δὲ τὰ λοιπὰ κατὰ τὴν τάξιν τῆς προλαβούσης Δευ­τέρας.

᾿Απόστολος: ἡμέρας, Πέμπτης τῆς τυρινῆς (᾿Ιούδα 11-25)· Εὐ­αγγέ­λι­ον: ἡμέρας, Πέμπτης τῆς τυρινῆς (Λκ. κγ΄ 1-31, 33, 44-45).

 

24. Παρασκευὴ τῆς τυρινῆς. ᾿Ιωάννου προφήτου, προ­δρό­μου καὶ βα­πτι­στοῦ ἐπὶ τῇ μνείᾳ τῆς α΄ καὶ β΄ εὑρέσεως τῆς τιμίας κεφαλῆς αὐ­τοῦ (452).

Εἰς τὸν ἑσπερινόν. Μετὰ τὴν α΄ στάσιν τοῦ Ψαλτηρίου, ἑσπέ­ρια στιχηρὰ προσόμοια τοῦ Προδρόμου 3 «Χαίροις ἡ ἱε­ρὰ κεφαλὴ» κ.λπ. εἰς 6, Δόξα, τὸ ἰδιόμελον αὐτοῦ «Θησαυ­ρὸς ἐνθέων δωρεῶν», Καὶ νῦν, τὸ ὁμόηχον α΄ θεοτοκίον «Τίς μὴ μα­καρίσει σε».

ΕΙΣΟΔΟΣ, «Φῶς ἱλαρόν», τὸ προκείμενον τῆς ἡμέρας.

ΑΠΟΣΤΙΧΑ (ζήτει ταῦτα μετὰ τὸν ὄρθρον τῆς 24ης καὶ πρὸ τοῦ ἑσπερινοῦ τῆς 25ης τοῦ μηνὸς) στιχηρὰ προσόμοια τοῦ προδρόμου 3, «Δεῦτε τὴν τιμίαν κεφαλὴν» κ.λπ. ἀνὰ μίαν, μὲ στίχους εἰς μὲν τὸ β΄ «᾿Εκεῖ ἐξανατελῶ κέρας τῷ Δαυίδ, ἡτοί­μασα λύχνον τῷ χριστῷ μου», εἰς δὲ τὸ γ΄ «Εὐφραν­θήσεται δίκαιος ἐν τῷ Κυρίῳ καὶ ἐλπιεῖ ἐπ᾿ αὐτόν», Δόξα, τὸ ἐν συν­ε­χείᾳ ἰδιόμελον «῾Η τῶν θείων ἐννοιῶν», Καὶ νῦν, τὸ ὁμόηχον θεοτοκίον «Χαῖρε, ἡ ἐλπὶς ἡμῶν» (ζήτει αὐτὸ εἰς τὸν στίχον τοῦ ἀρχικοῦ ἑσπερινοῦ τῆς 24ης).

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ «᾿Εκ γῆς ἀνατείλασα», Δόξα, Καὶ νῦν, θεο­τοκίον «Τὸ ἀπ᾿ αἰῶνος ἀπόκρυφον».

Εἰς τὸ μεσονυκτικόν. Μετὰ τὸν ν΄ ψαλμὸν (ψάλλε, εἰ βού­λει, Δόξα, τὸ εἰς τὸν στίχον τῶν αἴνων ἰδιόμελον «῾Η πρῴην ἐπὶ πίνακι», Καὶ νῦν, θεοτοκίον «Θεοτόκε, σὺ εἶ ἡ ἄμπελος... μετὰ τοῦ προδρόμου»), τρισάγιον κ.λπ. καὶ ἀπολυτίκιον «᾿Εκ γῆς ἀνατείλασα».

Εἰς τὸν ὄρθρον. Εἰς τὸ «Θεὸς Κύριος» ἀπολυτίκιον «᾿Εκ γῆς ἀνατείλασα», Δόξα, τὸ αὐτό, Καὶ νῦν, θεοτοκίον «Τὸ ἀπ᾿ αἰῶνος ἀπόκρυφον».

ΚΑΘΙΣΜΑΤΑ τὰ ἐν τῷ Μηναίῳ κείμενα κατὰ σειρὰν καὶ ἡ τάξις τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ ὄρθρου, ἐν ᾗ Εὐαγγέλιον τοῦ Προ­δρό­μου, Πέμ. γ΄ ἑβδ. Λουκᾶ, «᾿Εξῆλθεν ὁ λόγος τοῦ ᾿Ιησοῦ» (Λκ. ζ΄ 17-30).

ΚΑΝΟΝΕΣ, ὁ μικρὸς παρακλητικὸς τῆς Θεοτόκου μετὰ τῶν εἱρμῶν αὐτοῦ καὶ ὁ τοῦ προδρόμου ἄνευ τῶν εἱρμῶν· ἀπὸ γ΄ καὶ ϛ΄ ᾠδῆς ὡς ἐν τῷ Μηναίῳ.

ΚΑΤΑΒΑΣΙΑΙ οἱ εἱρμοὶ «᾿Ανοίξω τὸ στόμα μου»· «Τὴν τι­μιωτέραν», «῞Απας γηγενής».

᾿Εξαποστειλάρια, αἶνοι, Δόξα, Καὶ νῦν, ὡς ἐν τῷ Μηναίῳ, δοξολογία μεγάλη.

Εἰς τὴν λειτουργίαν. Μετὰ τὴν εἴσοδον, ἀπολυτίκια «᾿Εκ γῆς ἀνατείλασα» καὶ τοῦ ναοῦ, κοντάκιον «Προστασία».

ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ. ᾿Απόστολος τοῦ Προδρόμου, Κυρ. ιε΄ ἐπιστ., «῾Ο Θεὸς ὁ εἰπὼν ἐκ σκότους φῶς λάμψαι» (Β΄ Κορ. δ΄ 6-15)· Εὐαγγέλιον ὁμοίως, Δευτ. δ΄ ἑβδ. Ματθ., «᾿Ακούσας ὁ ᾿Ιωάννης ἐν τῷ δε­σμωτηρίῳ» (Μτθ. ια΄ 2-15).

Εἰς τὸ ᾿Εξαιρέτως «Ἄξιον ἐστίν».

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΝ «Εἰς μνημόσυνον» καὶ τὰ λοιπὰ ὡς συνήθως.

 

25. Σάββατον τῆς τυρινῆς. † «Τῶν ἐν ἀσκήσει λαμψάν­των ἁγίων ἀν­δρῶν καὶ γυναικῶν». Ταρασίου Κωνσταντινου­πό­λε­ως (784-806). ῾Ρηγίνου ἱερομ. ἐπισκόπου Σκοπέλου (†335), ᾿Α­λε­ξάν­δρου μάρτυρος τοῦ ἐν Θρᾴκῃ.

Εἰς τὴν θ΄. ᾿Απολυτίκιον καὶ κοντάκιον τοῦ Προδρόμου.

῾Η ἀκολουθία ψάλλεται ὡς ἐν τῷ Τριῳδίῳ (ἄνευ τοῦ Μη­ναίου).

Εἰς τὸν ἑσπερινόν. Καὶ νῦν τῶν ἑσπερίων τὸ α΄ θεοτοκίον τοῦ ἤχου «Πῶς μὴ θαυμάσωμεν»· ἄνευ εἰσόδου, «Φῶς ἱλαρόν», τὸ προ­κείμενον τῆς ἡμέρας, τὸ ἀνάγνωσμα τοῦ Τρι­ῳ­δίου καὶ τὸ μετ᾿ αὐτὸ ἕτερον προκείμενον, τὸ «Κατα­ξίω­σον» κ.λπ..

Εἰς τὸν ὄρ­θρον. ῾Ο κανὼν τῶν πατέρων ἐκ τοῦ Τριῳδίου· κατα­βα­σίαι οἱ εἱρ­μοὶ τοῦ κανόνος «ᾎσμα ἀναπέμψωμεν»· «Τὴν τιμι­ω­τέ­ραν», «Τὸν προδηλωθέντα»· οἱ αἶνοι ὡς ἐν τῷ Τριῳδίῳ, Καὶ νῦν, «Θεοτό­κε, σὺ εἶ ἡ ἄμπελος... μετὰ τῶν ὁσί­ων...»· δο­ξολογία μεγάλη.

Εἰς τὴν λειτουργίαν. Μετὰ τὴν εἴσοδον, ἀπολυτίκια «῾Ο Θεὸς τῶν πατέρων ἡμῶν» καὶ τοῦ ναοῦ, κοντάκιον «Προ­στασία». ᾿Από­στολος ὁσιακός, Σαβ. κζ΄ ἑβδ. ἐπιστ., «῾Ο καρ­πὸς τοῦ Πνεύ­ματος» (Γαλ. ε΄ 22-ϛ΄ 2)· Εὐαγ­γέ­λιον τῆς ἡμέρας, «Προσέχετε τὴν ἐλεημοσύνην» (Μτθ. ϛ΄ 1-13). Κοι­νωνικὸν «Εἰς μνημόσυνον αἰώνιον ἔσονται δίκαιοι».

 

26. † ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ. «Ἀνάμνησις τῆς ἀπὸ τοῦ πα­ρα­δείσου ἐξορίας τοῦ πρωτοπλάστου ᾿Αδάμ». Πορφυρίου ἐπισκό­που Γάζης (†420). Φω­τεινῆς μάρτυ­ρος τῆς Σαμαρεί­τι­δος καὶ τῶν σὺν αὐτῇ, Θεο­κλή­του καὶ λοιπῶν μαρτύρων, ᾿Ι­ω­άν­­νου νεομάρτυρος τοῦ Κάλ­φα ἐν Κων/πόλει (†1575). ῏Ηχος δ΄, ἑωθινὸν δ΄ (τυπικὸν Τριῳδίου §§14-16).

Εἰς τὴν θ΄. ᾿Απολυτίκιον «῾Ο Θεὸς τῶν πατέρων ἡμῶν»· κον­τάκιον «῾Ως εὐσεβείας κήρυκας».

Εἰς τὸν ἑσπερινόν. Ὁ προοιμιακὸς καὶ τὸ Ψαλτήριον.

ΕΙΣ ΤΟ «ΚΥΡΙΕ, ΕΚΕΚΡΑΞΑ», ἀναστάσιμα 6, τοῦ Τριῳδίου 4, Δόξα, «᾿Εκάθισεν ᾿Αδάμ», Καὶ νῦν, «῾Ο διὰ σὲ θεοπάτωρ».

ΕΙΣΟΔΟΣ, «Φῶς ἱλαρόν», τὸ προκείμενον τῆς ἡμέρας.

ΑΠΟΣΤΙΧΑ τὰ ἀναστάσιμα, Δόξα, «᾿Εξεβλήθη ᾿Αδάμ», Καὶ νῦν, «῾Ο ποιητὴς καὶ λυτρωτής μου».

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ «Τὸ φαιδρὸν τῆς ἀναστάσεως», Δόξα, Καὶ νῦν, «Τὸ ἀπ᾿ αἰῶνος ἀπόκρυφον». Ἀπόλυσις.

Εἰς τὸ μεσονυκτικόν. Μετὰ τὸν ν΄ ψαλμὸν ὁ τριαδικὸς κανὼν τοῦ ἤχου, Δόξα, τὸ ἐν τῷ Τριῳδίῳ διὰ τὴν λιτὴν ἰδιό­με­λον «Ἥλιος ἀκτῖνας», Καὶ νῦν, θεοτοκίον «Μυστικῶς ἀνυ­μνοῦμεν», τὰ τριαδικὰ «῎Αξιον ἐστί», τρισάγιον κ.λπ. καὶ τὰ 3 κατανυκτικὰ τροπάρια «᾿Ελέησον ἡμᾶς, Κύριε» κ.λπ..

Εἴδησις. Κατὰ τὴν παροῦσαν ἑβδομάδα, α΄ τῶν νηστειῶν, θὰ τελε­σθοῦν δύο θεῖαι λειτουργίαι προηγιασμένων δώρων (Τετάρτῃ καὶ Πα­ρα­σκευῇ).

Εἰς τὸν ὄρθρον. Μετὰ τὸν ἑξάψαλμον εἰς τὸ «Θεὸς Κύ­ρι­ος» τὸ ἀπολυτίκιον «Τὸ φαιδρὸν τῆς ἀναστάσεως», Δόξα, τὸ αὐτό, Καὶ νῦν, «Τὸ ἀπ᾿ αἰῶνος ἀπόκρυφον». [Τὸ Ψαλ­τή­ριον καὶ ὁ πολυέλεος «᾿Επὶ τῶν ποταμῶν Βαβυλῶνος».]

ΚΑΘΙΣΜΑΤΑ τὰ ἀναστάσιμα καὶ τὰ εὐλο­γητάρια. Ἡ ὑπα­κοή, οἱ ἀναβαθμοὶ καὶ τὸ προκείμενον τοῦ ἤχου.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ἑωθινὸν (δ΄) μετὰ τῆς τάξεως αὐτοῦ· μετὰ τὸν ν΄ ψαλ­μόν, τὰ ἰδιόμε­λα «Τῆς μετανοίας» κ.λπ., ὡς συνήθως ἐν τῷ Τριῳδίῳ.

ΚΑΝΟΝΕΣ, ὁ ἀναστάσιμος καὶ ὁ τοῦ Τριῳδίου· ἀπὸ γ΄ ᾠ­δῆς τὸ ἀνα­στάσιμον κοντάκιον καὶ ὁ οἶκος καὶ τὰ με­σῴδια κα­θίσματα τοῦ Τριῳδίου· ἀφ᾿ ϛ΄ κοντάκιον καὶ οἶκος τοῦ Τρι­ῳδίου, τὸ μηνολόγιον καὶ τὸ ὑπόμνημα τοῦ Τρι­ῳδίου.

ΚΑΤΑΒΑΣΙΑΙ οἱ εἱρμοὶ «῾Ως ἐν ἠπείρῳ πεζεύσας»· «Τὴν τι­μι­­ω­τέραν», ὁ εἱρμὸς «Θεὸν ἀνθρώποις ἰδεῖν ἀδύνατον».

ΕΞΑΠΟΣΤΕΙΛΑΡΙΑ «Ἅγιος Κύριος», τὸ δ΄ ἀναστάσιμον «Ταῖς ἀρεταῖς» καὶ τοῦ Τριῳδίου «Τῆς ἐντολῆς σου, Κύριε» καὶ «᾿Αποικισθέντες, Κύριε», ὃ ἐστὶ καὶ θεοτοκίον.

ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΝΟΥΣ ἀναστάσιμα 5 καὶ τοῦ Τριῳδίου ἰδιόμε­λα 3, «Οἴμοι! ὁ ᾿Αδὰμ» κ.λπ. –εἰς τοὺς συνήθεις στίχους τῆς Κυ­ριακῆς τὰ δύο τελευταῖα–, Δόξα, τοῦ Τριῳδίου «῎Εφθασε καιρός», Καὶ νῦν, «῾Υπερευλογημένη», δοξολογία μεγάλη, «Σή­μερον σωτηρία».

Εἰς τὴν λειτουργίαν. Τὰ συνήθη ἀντίφωνα [ἢ τὰ τυπικὰ καὶ εἰς τοὺς μακαρισμοὺς 4 τροπάρια τοῦ ἤχου καὶ ἡ ϛ΄ ᾠδὴ τοῦ κανόνος τῆς Τυρινῆς εἰς 4].

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟΝ ἀπολυτίκια «Τὸ φαιδρὸν τῆς ἀνα­στά­σεως» καὶ τοῦ ναοῦ, κοντάκιον τοῦ Τρι­ῳ­δίου «Τῆς σο­φίας ὁδηγέ».

ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ. Προκείμενον καὶ ἀλληλουιάριον τὰ ἐν τῷ Τριῳδίῳ εἰδικὰ τῆς Κυριακῆς· ᾿Απόστολος: Κυρ. τῆς τυρι­νῆς, «Νῦν ἐγ­γύ­τε­ρον ἡμῶν ἡ σωτηρία» (῾Ρωμ. ιγ΄ 11-ιδ΄ 4)· Εὐ­αγ­γέλιον: ὁ­μοί­ως, «᾿Εὰν ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώ­μα­τα αὐτῶν» (Μτθ. ϛ΄ 14-21).

Εἰς τὸ ᾿Εξαιρέτως «Ἄξιον ἐστίν».

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΝ «Αἰνεῖτε»· «Εἴδομεν τὸ φῶς» καὶ τὰ λοιπὰ τῆς λειτουργίας ὡς συνήθως.

Τῇ αὐτῇ Κυριακῇ ἑσπέρας. Εἰς τὴν θ΄. Ἀπολυτίκιον «Τὸ φαιδρὸν τῆς ἀναστάσεως»· κοντάκιον τοῦ Τριῳδίου «Τῆς σο­φίας, ὁδηγέ».

Εἰς τὸν ἑσπερινόν. Ὁ προοιμιακός (ἄνευ Ψαλτηρίου).

ΕΙΣ ΤΟ «ΚΥΡΙΕ, ΕΚΕΚΡΑΞΑ» (λεγόμενον σύντομον) ἀπὸ τοῦ στί­χου «᾿Εξάγαγε ἐκ φυλακῆς» τὰ 4 κατανυκτικὰ τοῦ δ΄ ἤχου (ζήτει αὐτὰ ἐν τέλει τοῦ Τριῳδίου) «῎Ηθελον δάκρυσιν ἐξαλεῖψαι» κ.λπ., προσόμοια τοῦ Τριῳδίου 3 «᾿Εγκρατείᾳ τὴν σάρκα» κ.λπ. (ζήτει τῇ Κυριακῇ τῆς Τυρινῆς ἑσπέρας) καὶ τοῦ Μηναίου (Φεβρ. 27) ἕτερα 3 «Κατ᾿ εἰκόνα γενόμενος» κ.λπ., Δόξα, Καὶ νῦν, τὸ ἐν συνεχείᾳ προσόμοιον θεοτοκίον «῾Η Θεὸν τὸν ἀχώρητον».

ΕΙΣΟΔΟΣ μετὰ θυμιατοῦ (ἥ τις γίνεται ἐν πάσαις ταῖς Κυρι­α­καῖς τῆς μεγ. Τεσσαρακοστῆς εἰς τὸ λυχνικόν, διὰ τὰ με­γά­λα προ­κεί­μενα), «Φῶς ἱλαρὸν» καὶ τὸ μέγα προκείμενον «Μὴ ἀποστρέψῃς», κατὰ τὴν ἐν τῷ Τριῳδίῳ τάξιν.

Ἡ ἐκτενὴς «Εἴπωμεν πάντες», «Καταξίωσον» καὶ τὰ λοι­πά.

ΕΙΣ ΤΟΝ ΣΤΙΧΟΝ, τὸ ἰδιόμελον τοῦ Τριῳδίου «῎Ελαμψεν ἡ χάρις σου» δὶς καὶ τὸ μαρτυρικὸν «῾Ο ἐνδοξαζόμενος» ἅπαξ, εἰς τοὺς στίχους αὐτῶν, Δόξα, Καὶ νῦν, τὸ προσόμοιον θε­ο­το­κί­ον «Τῶν ἀγγέλων αἱ τάξεις».

«Νῦν ἀπολύεις», τρισάγιον κ.λπ., «῞Οτι σοῦ ἐστίν», οἱ χο­ροὶ τὰ τρο­πά­­ρια «Θεοτόκε παρθένε», «Βαπτιστὰ τοῦ Χρι­στοῦ», κ.λπ.· «Κύριε, ἐλέησον» (μ΄), Δόξα, Καὶ νῦν, «Τὴν τι­μι­ω­τέραν», «᾿Εν ὀνόματι Κυρίου εὐλόγησον, πάτερ»· ὁ ἱερεὺς «῾Ο ὢν εὐλογητός», «᾿Επουράνιε βασιλεῦ», αἱ τρεῖς μεγ. με­τά­νοιαι μετὰ τῆς εὐχῆς τοῦ ἁγ. ᾿Εφραὶμ «Κύριε καὶ δέσποτα», καὶ ἡ (μεγ.) ἀπόλυσις «Χριστὸς ὁ ἀληθινὸς Θεὸς ἡμῶν» (ἐν ᾗ μνημονεύεται ὁ ἅγιος τῆς ἑπομένης ἡμέρας), ἀλλὰ πρὸ τοῦ «Δι᾿ εὐχῶν» ὁ β΄ χορὸς ψάλ­λει τὸ «Πάντων προστατεύεις, ἀ­γαθή», κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ὁποίου παρέχεται διὰ τοῦ ἱερέως ἡ συγχώρησις, καὶ εἶτα τὸ «Δι᾿ εὐχῶν» (τυπικὸν Τριῳ­δί­ου §17).

Εἴδησις. ῾Η τάξις αὕτη τηρεῖται κατὰ τοὺς κατανυκτικοὺς ἑσπερι­νοὺς καὶ τῶν ἑπομένων πέντε Κυριακῶν τῶν νηστειῶν, ἐναλλασσομένων τῶν κατα­νυκτικῶν τροπαρίων τῶν ἤχων ἑκάστης ἑβδομάδος καὶ τῶν λοιπῶν τροπαρίων τοῦ Τριῳδίου.

 

27. † Καθαρὰ Δευτέρα. Προκοπίου τοῦ Δεκαπο­λί­του († η΄ αἰ.). Στεφάνου τοῦ γη­ρο­κόμου.

Ἄρχεται ἡ ἁγία καὶ μεγάλη Τεσσαρακοστή

Τῇ Δευτέρᾳ πρωί (παραλειπομένου τοῦ μεσονυκτικοῦ «διὰ τὴν τῆς ἑσπέρας παράκλησιν»). Εἰς τὸν ὄρθρον. Ὁ ἱε­ρεύς· «Εὐλογητὸς ὁ Θεός», «Βασιλεῦ οὐράνιε», τρισάγιον κ.τ.λ., «῞Οτι σοῦ ἐστί», «Κύριε, ἐλέησον» (ιβ΄), Δόξα, Καὶ νῦν, «᾿Εν ὀνόματι Κυρίου εὐλόγησον, πάτερ», καὶ ὁ ἱερεὺς εὐθὺς^* «Δό­ξα τῇ ἁγίᾳ καὶ ὁμοουσίῳ», ὁ δὲ ἀναγνώστης τὸν ἑξά­ψαλ­μον. Τὰ εἰρη­νικὰ καὶ ἡ ἐκφώνησις «῞Οτι πρέπει σοι».

ΤΡΙΑΔΙΚΑ. Εἰς τὸν ἦχον τῆς ἑβδομάδος (δ΄ ἦχος) τὸ ἀλ­λη­­λου­ι­άριον τετράκις μὲ τοὺς στίχους αὐτοῦ «᾿Εκ νυκτὸς ὀρ­θρί­ζει» κ.λπ., ὡς ἐν τῷ ῾Ωρολογίῳ, μεθ᾿ ὃ τοὺς ἐν τῷ τέλει τοῦ Τρι­ῳδίου τριαδικοὺς ὕμνους*^* τοῦ ἤχου τῆς ἑβδομάδος. [Τὰ ἐνδιάτακτα 3 καθίσματα τοῦ Ψαλτηρίου.] Μικρὰ συνα­πτή.

ΚΑΘΙΣΜΑΤΑ εἰς τὴν α΄ στιχολογίαν, τὰ κατανυκτικὰ τοῦ ἤχου τῆς ἑβδομάδος (Δευτέρας τοῦ δ΄ ἤχου, ἅ περ ζήτει εἰς τὸ τέλος τοῦ Τριῳδίου). Εἰς τὴν β΄ καὶ γ΄ στιχολογίαν τὰ κα­θί­σμα­τα τῆς ἡμέρας τοῦ Τριῳδίου (Δευτέ­ρας α΄ ἑβδομάδος «Τῆς νηστείας τῇ θείᾳ ἀπαρχῇ», κ.λπ.).

Ὁ ν΄ ψαλμὸς χῦμα, τὸ «Σῶσον, ὁ Θεός», «Κύριε, ἐλέησον» (ιβ΄) καὶ ἡ ἐκφώνησις «᾿Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς».

ΚΑΝΟΝΕΣ. Ἐν συνεχείᾳ στιχολογοῦνται αἱ ἐννέα βι­βλικαὶ ᾠ­δαὶ κατὰ τὴν τάξιν αὐτῶν. Εἶτα ψάλλονται ἢ ἀνα­γι­νώ­σκον­ται, ἄνευ προϋμνίου ἢ στίχου τινός, οἱ κανόνες ὡς ἑξῆς· εἰς ὅσας ᾠδὰς ὑπάρχουν τριῴδια προηγεῖται ὁ κα­νὼν τοῦ Μη­ναίου μετὰ τῶν εἱρμῶν αὐτοῦ καὶ ἕπονται τὰ τρι­ῴδια, εἰς δὲ τὰς λοιπὰς ᾠδὰς μόνον ὁ κανὼν τοῦ Μηναίου. Εἰς τὸ τέ­λος τῆς γ΄ ᾠδῆς τοῦ κανόνος τοῦ Μηναίου ψάλλεται πάλιν ὁ εἱρ­μὸς αὐτῆς (ἐννοεῖται ὅτι, ἂν μετὰ τὸ Μηναῖον ἀνε­γνώ­σθησαν τριῴδια, τότε ψάλ­λεται ὁ εἱρμὸς τοῦ β΄ τριῳ­δίου), αἴ­τησις, ἐκφώνησις «῞Οτι σὺ εἶ ὁ Θεὸς ἡμῶν» καὶ τὸ μεσῴδιον κάθισμα τοῦ Μηναίου μετὰ τοῦ θεοτοκίου ἢ (Τετάρτῃ καὶ Παρασκευῇ) τοῦ σταυροθεοτοκίου. Εἰς τὸ τέλος τῆς ϛ΄ ᾠδῆς τοῦ κανόνος τοῦ Μηναίου (ἢ τοῦ τριῳδίου) ψάλλεται πάλιν ὁ εἱρμὸς αὐτῆς, αἴτησις καὶ ἐκ­φώνησις «Σὺ γὰρ εἶ ὁ βασι­λεύς». Εἶτα ἀντὶ κοντακίου τὸ ἐνδιάτακτον μαρτυρικὸν κά­θισμα (ζήτει ἐν τέλει τοῦ Τριῳδίου· τὸ τυχὸν κοντάκιον τοῦ Μηναίου καταλιμπάνεται), καὶ τὸ συναξάριον. (Σημειωτέον ὅτι ἐν τῇ η΄ ᾠδῇ πρὸ τοῦ τριαδικοῦ, ἀντὶ τοῦ Δόξα, λέγομεν «Εὐλογοῦμεν Πατέρα, Υἱὸν καὶ ἅγιον Πνεῦμα, τὸν Κύ­ρι­ον...»)

Εἰς τὸ «Αἰνοῦμεν, εὐλογοῦμεν» ὁ εἱρμὸς τῆς η΄ ᾠδῆς τοῦ β΄ τριῳδίου, «Τὴν Θεοτόκον καὶ μητέρα» καὶ στιχολογοῦμεν «Τὴν τιμι­ωτέραν»· εἶτα ὁ εἱρμὸς τῆς θ΄ ᾠδῆς τοῦ β΄ τριῳδίου καὶ τὸ «῎Α­ξιον ἐστίν». Αἴτησις, καὶ ἐκφώνησις «῞Οτι σὲ αἰ­νοῦσι».

ΦΩΤΑΓΩΓΙΚΟΝ^* ψάλλεται (ἐκ τρίτου) τὸ τοῦ ἤχου τῆς ἑ­βδο­­μάδος ἀντὶ ἐξαποστειλαρίου. [Μετὰ τοὺς ψαλμοὺς τῶν αἴ­νων] στι­χη­ρὰ αἴνων δὲν ψάλλονται, ἀλλ᾿ εὐθὺς «Σοὶ δόξα πρέπει» καὶ ἡ δο­­ξο­λο­γί­α χῦμα. Ὁ ἱερεὺς «Πληρώσωμεν τὴν ἑωθινὴν» κ.τ.λ. ὡς συν­ήθως.

ΕΙΣ ΤΟΝ ΣΤΙΧΟΝ ΤΩΝ ΑΙΝΩΝ τὸ ἰδιόμελον τοῦ Τριῳδίου δὶς καὶ τὸ μαρτυρικὸν ἅπαξ εἰς τοὺς οἰκείους στίχους, Δόξα, Καὶ νῦν, θεοτοκίον ἢ (Τετάρτῃ καὶ Παρασκευῇ) σταυρο­θεο­το­κίον (σήμερον τὸ ἰδιόμελον «᾿Ελήλυθεν ἡ νηστεία», κ.τ.λ.).

«᾿Αγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι», τρισάγιον κ.λπ., «᾿Εν τῷ να­ῷ ἑστῶτες», «Κύριε, ἐλέησον» (μ΄), Δόξα, Καὶ νῦν, «Τὴν τι­μι­ω­τέραν», «᾿Εν ὀνόματι Κυρίου»· ὁ ἱερεὺς «῾Ο ὢν εὐ­λο­γητός», τὸ «᾿Επουράνιε βασιλεῦ», αἱ τρεῖς μεγάλαι μετά­νοιαι μετὰ τῆς εὐχῆς τοῦ ἁγ. ᾿Εφραὶμ «Κύριε καὶ δέσποτα τῆς ζωῆς μου» καὶ εὐθὺς ἐπισυνάπτονται

ΑΙ ΩΡΑΙ, ἀρχόμεναι πᾶσαι μετὰ τοῦ «Δεῦτε προσκυνήσω­μεν» γ΄, κατὰ τὴν τάξιν τοῦ Τριῳδίου καὶ τοῦ ῾Ωρολογίου (ἀλλ᾿ ἐν ταῖς ἐνο­ρί­αις μετὰ τὴν εὐχὴν τοῦ ἁγίου Ἐφραὶμ πα­ραλείπεται τὸ τρισά­γιον καὶ λέγεται εὐθὺς ἡ εὐχὴ ἑκάστης ὥρας). Εἰς τὴν θ΄ ὥραν, μετὰ τὸ τρι­σά­γιον καὶ τὰ μετ᾿ αὐτὸ τροπάρια «Βλέπων ὁ λῃστὴς» κ.λπ., τὸ «Κύ­ριε, ἐλέησον» (μ΄), Δόξα, Καὶ νῦν, «Τὴν τιμιωτέραν», «᾿Εν ὀνό­μα­τι Κυρίου», ὁ ἱε­ρεὺς «Δι᾿ εὐχῶν», αἱ τρεῖς μεγάλαι μετά­νοιαι μετὰ τῆς εὐχῆς «Κύριε καὶ δέ­σποτα» καὶ οἱ χοροὶ εἰς ἦχον πλ. δ΄ τοὺς μα­κα­ρι­σμοὺς μετ᾿ ἐφυμνίου εἰς ἕκαστον στίχον τὸ «Μνήσθητι ἡ­μῶν, Κύ­ρι­ε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου», κατὰ τὴν ἐν τῷ Τρι­ῳ­δίῳ καὶ ῾Ωρο­λογίῳ τάξιν. Εἶτα τὰ τροπάρια «Χορὸς ὁ ἐπουράνιος» κ.λπ., Καὶ νῦν, «Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν», τὸ «῎Α­νες, ἄφες», τὸ «Πά­τερ ἡμῶν», ὁ ἱερεὺς «῞Οτι σοῦ ἐστί», καὶ τὰ κοντάκια «᾿Επὶ τοῦ ὄρους μετεμορφώθης», τὸ τῆς ἡμέρας τῆς ἑβδομάδος (βλέπε αὐτὸ εἰς τὴν ἀκολουθίαν τῶν τυπικῶν), τοῦ ἁγίου τοῦ ναοῦ, τὸ ἐν­δι­ά­τακτον μαρτυρικόν (τὸ ὁποῖον ἀνεγνώσθη καὶ μετὰ τὴν ϛ΄ ᾠδὴν τῶν κανόνων), Δόξα, τὸ νε­κρώ­σιμον «Μετὰ τῶν ἁγίων», Καὶ νῦν, θεοτοκίον «Προστα­σία», «Κύριε, ἐλέησον» (μ΄), «῾Ο ἐν παντὶ και­ρῷ», «Κύριε, ἐλέησον» (γ΄), Δόξα, Καὶ νῦν, «Τὴν τιμιωτέραν», «᾿Εν ὀνό­ματι Κυρίου», ὁ ἱερεὺς «῾Ο Θεὸς οἰκτιρήσαι ἡμᾶς», αἱ τρεῖς μεγά­λαι μετάνοιαι, μεθ᾿ ἃς ἄρχεται

Ὁ ἑσπερινός (ἄνευ προηγιασμένων δώρων). Μετὰ τὰς ὡς ἄνω 3 μεγ. μετανοίας εὐθὺς «Δεῦτε προσκυνήσωμεν» γ΄ καὶ ὁ προοιμιακός [μετὰ τὰ εἰρηνικὰ λέγε, εἰ βούλει, τὸ ιη΄ κά­θι­σμα τοῦ Ψαλτηρίου].

ΕΙΣ ΤΟ «ΚΥΡΙΕ, ΕΚΕΚΡΑΞΑ». Ἑσπέρια, εἰς στίχους 6, στι­χηρὰ προσόμοια τοῦ Τριῳδίου 3 (σήμερον «Πᾶσαν ἁμαρ­τίαν» κ.λπ.) καὶ 3 τοῦ ἁγίου τῆς ἑπομένης ἡμέρας ἐκ τοῦ Μη­ναίου (σήμερον τῆς 28ης Φεβρ. «Τῆς μακαριότητος» κ.λπ.), Δόξα, Καὶ νῦν, θεοτοκίον προσόμοιον τοῦ Μηναίου (ἢ ἐν Τρίτῃ καὶ Πέμπτῃ σταυροθεοτοκίον ἢ ἐν ἑκάστῃ Παρα­σκευῇ τὸ α΄ θεοτοκίον τοῦ ἤχου τῆς ἑβδομάδος).

ΑΝΕΥ ΕΙΣΟΔΟΥ «Φῶς ἱλαρόν», ὁ ἱερεὺς «῾Εσπέρας», ὁ ἀνα­γνώ­στης τὰ ἀναγνώσματα μετὰ τῶν οἰκείων προκειμένων καὶ τῶν στίχων αὐτῶν ὡς ἐν τῷ Τριῳδίῳ, τὸ «Καταξίωσον», ὁ ἱερεὺς «Πληρώσωμεν τὴν ἑσπερινὴν» κ.τ.λ., ὡς συνήθως.

ΕΙΣ ΤΟΝ ΣΤΙΧΟΝ ἅπαντα τοῦ Τριῳδίου κατὰ τὴν ἐν αὐτῷ τάξιν. «Νῦν ἀπολύεις», τρισάγιον κ.λπ., εἰς ἦχον πλ. α΄ τὰ τροπάρια «Θεο­τόκε παρθένε» κ.λπ. (τὸ τελευταῖον κατὰ τὸ Τ.Μ.Ε. λέγεται χῦμα), τὸ «Κύριε, ἐλέησον» (μ΄), Δόξα, Καὶ νῦν, «Τὴν τιμιωτέραν», «᾿Εν ὀνόματι Κυρίου», ὁ ἱερεὺς «῾Ο ὢν εὐ­λο­γητός», τὸ «᾿Επουράνιε βασιλεῦ», αἱ 3 μεγάλαι μετά­νοιαι μετὰ τῆς οἰκείας εὐχῆς, τρισάγιον κ.λπ., τὸ «Κύριε, ἐλέ­ησον» (ιβ΄), «Παναγία τριάς, τὸ ὁμοούσιον κράτος», «Εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου» τρίς (χῦμα), Δόξα, Καὶ νῦν, ὁ ἀναγνώστης τοὺς ψαλ­μοὺς λγ΄ (33) «Εὐλογήσω τὸν Κύριον» καὶ ρμδ΄ (144) «῾Υψώ­σω σε, ὁ Θεός μου» καὶ ἀπόλυσις (ἐν τῇ ὁποίᾳ μνη­μονεύεται ὁ ἅγιος τῆς ἑπομένης ἡμέρας).

Τῇ Δευτέρᾳ ἑσπέρας. Τὸ μέγα ἀπόδειπνον, κατὰ τὴν συν­ή­θη ἐν τῷ ῾Ω­ρο­­λογίῳ τάξιν· μετὰ τὴν δοξολογίαν ψάλλε­ται τὸ ἐνδι­ά­τακτον τμῆμα τοῦ μεγ. κανόνος μετὰ τῶν εἱρμῶν, ὡς ἐν τῷ Τριῳδίῳ (τὰ τρο­πάρια ἑκάστης ᾠδῆς μὲ στίχον «᾿Ε­λέ­ησόν με, ὁ Θεός, ἐλέησόν με», Δόξα, τὸ τριαδικόν, Καὶ νῦν, τὸ θε­ο­το­κίον). Μό­νον κατὰ τὴν α΄ ἑβδομάδα τῶν νηστειῶν, μετὰ τὸ «Τὴν πᾶσαν ἐλ­πί­δα μου», ὁ ἱερεὺς ἐκ τῶν βημοθύρων ἀνα­γινώσκει τὸ οἰκεῖον Εὐαγγέλιον τῶν παννυχίδων (σήμε­ρον τῆς Δευ­τέρας «Βλέπετε μὴ πλανηθῆτε» Λκ. κα΄ 8-36). Εἰς τὴν ἀπόλυσιν πρὸ τοῦ «Δι᾿ εὐχῶν» ψάλλεται τὸ τροπάριον «Πάν­των προστατεύεις» (ἐν Τρίτῃ καὶ Πέμπτῃ ἑσπέρας τὸ «Σφα­γήν σου τὴν ἄδικον»).

Εἰδήσεις. 1. Εἰς τοὺς ἱκετευτικοὺς στίχους τοῦ μεγάλου ἀποδείπνου «Παναγία δέσποινα Θεοτόκε» ψάλλεται μετὰ τὸν στίχον «῞Οσιοι θεο­φόροι πατέρες ἡμῶν» καὶ στίχος τοῦ ἁγίου τοῦ ναοῦ, ἔτι δέ, εἰ ὁ τυχὼν ἅγιος, οὗ τινος ἐψάλη ὁ ἑσπερινός, εἶναι ἑορταζόμενος, καὶ στίχος αὐτοῦ (παράβαλε Τ.Μ.Ε., 10 Φεβρ., §13).

2. Ἐπίσης τὰ ἐν τῷ ῾Ωρολογίῳ κείμενα τροπάρια ὑπὸ τὴν ἐπιγραφὴν «῞Ετε­ρα τροπάρια ψαλλόμενα ἡμέραν παρ᾿ ἡμέραν», λέγονται τὴν ἑσπέ­ραν ἑκά­στης Τρίτης καὶ Πέμπτης ἀντὶ τῶν «Φώτισον τοὺς ὀφθαλμούς μου» κ.λπ..

3. Τμήματα τοῦ μεγάλου κανόνος, ὡς ἔχουν ἐν τῷ Τριῳδίῳ, ψάλ­λονται μόνον τὴν α΄ ἑβδομάδα τῶν νηστειῶν.

4. Τῇ Παρασκευῇ ἑσπέρας ἀναγινώσκεται τὸ μικρὸν ἀπόδειπνον, ψάλ­λεται ὁ κανὼν τοῦ ᾿Ακαθίστου καὶ ἀναγινώσκεται μία στάσις τῶν Χαι­ρετισμῶν.

 

28. Τρίτη. Βασιλείου ὁσίου τοῦ ὁμολογητοῦ (†750). Προ­τε­ρίου ἱερομάρτυρος ἀρχιεπ. Ἀλε­ξαν­δρείας (†457), Κυ­ράννης νεομάρτυρος τῆς ἐν Θεσσαλο­νί­κῃ (†1751).

Τῇ Τρίτῃ πρωί. Τὸ μεσονυκτικόν (ὅ περ ἀπὸ σήμερον λέ­γεται εἰς πάσας τὰς καθημερινὰς τῆς μεγ. Τεσσαρακοστῆς), ὁ ὄρθρος τῆς ἡμέρας, αἱ ὧραι καὶ ὁ ἑσπερινὸς τῆς ἑπομένης ἄ­νευ προηγιασμένης (Τ.Μ.Ε., τυπικὸν Τριῳδίου §§ 18 καὶ 19).

Τῇ Τρίτῃ ἑσπέρας. Τὸ μέγα ἀπόδειπνον μετὰ τοῦ β΄ τμή­ματος τοῦ μεγ. κανόνος· Εὐαγ­γέ­λιον τῆς Τρίτης τῶν παν­νυ­χί­δων «Προσέχετε τὴν ἐλεημο­σύ­νην» (Μτθ. ϛ΄ 1-13)· εἰς τὴν συγ­χώρησιν «Σφαγήν σου τὴν ἄ­δι­κον».

Διατάξεις καθημερινῶν Τεσσαρακοστῆς

1. Καθ᾿ ἑκάστην ἀπὸ Δευτέρας ἕως Παρασκευῆς τὸ πρωὶ τῶν ἑβδο­μάδων τῆς Τεσσα­ρα­κο­στῆς διεξάγονται αἱ ἀκολουθίαι τοῦ μεσο­νυ­κτι­κοῦ, τοῦ ὄρθρου τῆς ἡμέρας, τῶν ὡρῶν καὶ τοῦ ἑσπερινοῦ τῆς ἑπο­μένης, ὡς περιγράφεται κατὰ τὴν παροῦσαν α΄ ἑβδομάδα.

2. ῾Ο ἑσπερινὸς τελεῖται μετὰ τῶν προηγιασμένων ἑκά­στῃ Τετάρτῃ καὶ Πα­ρασκευῇ, ταῖς δὲ λοιπαῖς τρεῖς ἡμέραις ἄνευ προηγια­σμένης, ἐκτὸς εἰ τύχοι μνή­μη ἑορταζομένου ἁγίου, κατὰ τὰ ἐν τῷ Τυπικῷ δια­λαμ­βανόμενα (τυπικὸν Τρι­ῳ­δίου §§20-21). Συμφώνως μὲ ἀρχαῖα Τυ­πι­κὰ εἶναι δυνατὴ ἡ τέ­λε­σις προη­γι­α­σμένης καὶ ἐν ἄλλῃ ἡμέρᾳ τῆς Τεσ­σα­ρα­κοστῆς, ἂν ἡ ἀνάγκη τὸ ἀπαιτῇ, πλὴν βεβαίως Σαβ­βάτου, Κυριακῆς, τῆς ῾Υπαπαντῆς καὶ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ.

3. Αἱ μνῆμαι ἑορταζομένων ἁγίων, αἱ ὁποῖαι συμπίπτουν ἐν κα­θη­με­ρινῇ τῆς μεγ. Τεσσαρακοστῆς, εἶναι ὀρθότερον νὰ μετατίθενται ἐν Σαβ­βά­τῳ ἢ Κυ­ριακῇ, συμφώνως μὲ τοὺς μθ΄ καὶ να΄ κανόνας τῆς ἐν Λα­ο­δι­κείᾳ συνόδου (ἔτους 360). ᾿Εξαιροῦνται αἱ μνῆμαι τοῦ ἁγ. Χαρα­λάμ­πους (10 Φεβρ.), τοῦ Προδρόμου (24 Φεβρ.) καὶ τῶν ἁγίων Τεσσα­ρά­κον­τα (9 Μαρτίου).

4. Ἐν τῇ ἀπολύσει τοῦ ἑσπερινοῦ (τελουμένου συνήθως τὸ πρωὶ τῆς προ­η­γουμένης) καὶ τοῦ μεγάλου ἀποδείπνου μνημονεύεται ὁ ἅγιος τῆς ἑπο­μένης ἡμέρας ὁ ἔχων ἀκολουθίαν ἐν τῷ Μηναίῳ.

 

29. Τετάρτη. Κασσιανοῦ ὁσίου τοῦ ῾Ρωμαίου.

Τῇ Τετάρτῃ πρωί. ῾Η ἀκολουθία μεσονυκτικοῦ, ὄρθρου καὶ ὡρῶν μετὰ τῶν μακαρισμῶν, ὡς προδεδήλωται· εὐθὺς με­τὰ τὴν εὐχὴν «Παναγία Τριάς, τὸ ὁμοούσιον κράτος» ὁ ἱε­ρεὺς ἐκφωνεῖ τὴν (μικρὰν) ἀπόλυσιν καὶ τὸ «Δι᾿ εὐχῶν», μεθ᾿ ὃ ἄρχεται

῾Ο ἑσπερινὸς μετὰ τῆς ἱ. ἀκολουθίας τῶν προηγιασμένων δώρων. ῾Ο ἱερεὺς «Εὐλογημένη ἡ βασιλεία». «Δεῦτε προσκυ­νή­σωμεν» τρὶς καὶ ὁ προοιμιακός. Τὰ εἰρηνικά, καὶ τὸ ιη΄ κάθισμα τοῦ Ψαλτηρίου («Πρὸς Κύριον»).

ΕΙΣ ΤΟ «ΚΥΡΙΕ, ΕΚΕΚΡΑΞΑ», εἰς στίχους 10, τὸ ἐν τῷ Τρι­ῳ­δί­ῳ ἰδιόμελον τῆς ἡμέρας «Νηστεύοντες, ἀδελφοὶ» δίς, τὸ μαρ­τυρικὸν «Εἴ τις ἀρετὴ» ἅπαξ, προσόμοια τῆς σειρᾶς 3 «Φεγ­γοβόλους ὑμᾶς» κ.λπ. καὶ τοῦ Μηναίου (Μαρτίου 1) ἕτερα 3 «Πρότερον ἀσκήσασα» κ.λπ. εἰς 4, Δόξα, Καὶ νῦν, τὸ ἐν συνεχείᾳ θεοτοκίον προσόμοιον «Πηγήν σε γινώσκομεν».

ΕΙΣΟΔΟΣ μετὰ θυμιατοῦ, «Φῶς ἱλαρὸν» ἄνευ μέλους, ὁ ἱε­ρεὺς «῾Εσπέ­ρας», ὁ ἀναγνώστης «Προκείμενον» κ.λπ. καὶ τὸ ἀνάγνωσμα τῆς Γενέσεως, τὸ ἕτερον προκείμενον μετὰ τοῦ στίχου αὐτοῦ καὶ ἐμμελῶς «Κέλευσον»· ὁ ἱερεὺς ἱστάμενος πρὸ τῆς ἁγίας τραπέζης καὶ κρατῶν θυμιατήριον καὶ λαμ­πά­δα ἀνημμένην ἐκφωνεῖ «Σοφία, ὀρθοί», στραφεὶς δὲ πρὸς τὸν λαὸν «Φῶς Χριστοῦ φαίνει πᾶσι»· καὶ ὁ ἀνα­γνώστης τὸ β΄ ἀνάγνωσμα (Παροιμιῶν).

ΚΑΤΕΥΘΥΝΘΗΤΩ. Εἶτα ὁ ἱερεὺς πρὸ τῆς ἁγίας τραπέζης καὶ θυμιῶν ψάλλει τὸ «Κατευθυνθήτω», ὃ ἐπαναλαμβάνουν οἱ χοροὶ ἐξ ὑπαμοιβῆς τετράκις, τοῦ ἱερέως θυμιῶντος κύκλῳ ἑκάστην πλευρὰν τῆς ἁγίας τραπέζης καὶ λέγον­τος ἐμμελῶς τοὺς οἰκείους στίχους· εἶτα ὁ ἱερεὺς θυμιῶν τὸν λαὸν λέγει πάλιν τὸ τελευταῖον «Κατευθυνθήτω» μέχρι τοῦ «ὡς θυμίαμα ἐνώπιόν σου», τὸ δὲ λοιπὸν συμπληροῖ ὁ χορός. (Εἰς τὸ ση­μεῖον αὐτό, εἰ τύχοι μνήμη ἑορταζομένου ἁγίου, ἀναγινώ­σκε­ται ὁ ᾿Απόστολος καὶ τὸ Εὐαγγέλιον αὐτοῦ κατὰ τὴν συνήθη τάξιν, τὴν δὲ Μεγ. Ἑβδομάδα μόνον Εὐαγγέλιον.) Ὁ ἱερεὺς τὴν ἐκτενῆ «Εἴπω­μεν πάντες».

Καθεξῆς τὰ τῶν κατηχουμένων κ.λπ., καὶ ἐκφώνη­σις «Κα­τὰ τὴν δωρεάν»· ἀντὶ τοῦ χερουβικοῦ τὸ «Νῦν αἱ δυνά­μεις» ἄχρι τοῦ «ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης», ἔνθα γίνεται σιωπη­ρῶς παρὰ τοῦ ἱερέως ἡ εἴσοδος τῶν προηγιασμένων θείων δώρων· εἶτα συνεχίζεται τὸ τροπάριον ἀπὸ τοῦ «᾿Ιδοὺ θυσία μυστι­κή».

Εἶτα «Πληρώσωμεν» κ.λπ., «Καὶ καταξίωσον», «Πάτερ ἡ­μῶν», «Πρόσσχωμεν. Τὰ προηγιασμένα ἅγια», «Εἷς ἅγι­ος».

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΝ «Γεύσασθε καὶ ἴδε­τε ὅτι χρηστὸς ὁ Κύριος».

Εἰς τὴν μετὰ τὴν κοινωνίαν εὐλόγησιν ψάλλεται εἱρ­μο­λο­γι­κῶς εἰς ἦχον β΄ τὸ ἑξῆς· «Εὐλογήσω τὸν Κύριον ἐν παν­τὶ καιρῷ, διὰ παντὸς ἡ αἴνεσις αὐτοῦ ἐν τῷ στόματί μου· ἄρ­τον οὐράνιον καὶ ποτήριον ζωῆς γεύσασθε καὶ ἴδετε ὅτι χρη­στὸς ὁ Κύριος· ἀλληλούια, ἀλληλούια, ἀλληλούια». Μετὰ τὸ «Πάν­τοτε νῦν καὶ ἀεί», ὁ χορὸς τὸ «Πληρω­­θή­τω».

Ὀπισθάμβωνος εὐχὴ «Δέσποτα παντοκράτορ»· «Εἴη τὸ ὄ­νο­μα» γ΄, «Εὐλογία Κυρίου», καὶ ἡ ἀπόλυσις (ἐν ᾗ μνη­μο­νεύεται ὁ ἅγιος τῆς ἑπομένης ἡμέρας), ἀλλὰ πρὸ τοῦ «Δι᾿ εὐ­χῶν» διανέμεται τὸ ἀντί­δωρον, ἐνῷ ἀναγινώσκονται οἱ ψαλ­μοὶ λγ΄ (33) «Εὐλογήσω τὸν Κύριον» καὶ ρμδ΄ (144) «῾Υψώ­σω σε, ὁ Θεός μου», καὶ εἶτα τὸ «Δι᾿ εὐχῶν».

Εἴδησις. Τελουμένης τῆς ἀκολουθίας τῶν προηγιασμένων δώρων ἐν ἡμέρᾳ μνήμης ἑορταζομένου ἁγίου, ἔχοντος ᾿Απόστολον καὶ Εὐαγ­γέλιον, ἡ πρώτη εἴσοδος γίνεται μετὰ τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου. Εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν μετὰ τὰ στιχηρὰ τοῦ Τριῳδίου ψάλλονται τὰ τοῦ ἑορταζομένου ἁγίου καὶ οὐχὶ τὰ τοῦ ἁγίου τῆς ἐπαύριον.

Τῇ Τετάρτῃ ἑσπέρας. Τὸ μέγα ἀπόδειπνον μετὰ τοῦ γ΄ τμήματος τοῦ μεγάλου κανόνος, ὡς ἐν τῷ Τριῳδίω· Εὐαγ­γέ­λιον τῆς Τετάρτης τῶν παν­νυχίδων «῎Εχετε πίστιν Θεοῦ» (Μρ. ια΄ 23-26, Μτθ. ζ΄ 7-8)· εἰς τὴν συγχώρησιν «Πάντων προ­στατεύεις».

  

 

(δημοσίευσις 30/9/2011)

 

****

 

Σημείωσις. τὸ παρὸν συντάσσεται ὑπὸ Διονυσίου ᾿Ανα­το­λικιώτου καὶ παρέχεται διὰ προσωπικὴν χρῆσιν τῶν ἀναγνωστῶν τοῦ διαδικτυακοῦ τόπου τῆς «Συμβολῆς» (http://www.symbole.gr). προσφέρεται δὲ εὐχαρί­στως καὶ εἰς τὸν «ἐν ᾿Αθήναις σύλλογον μουσικοφίλων Κωνσταν­τινου­πό­λεως», κατόπιν ἐπικοινωνίας μετὰ τοῦ προέδρου τοῦ συλλόγου κ. Στα­ματίου Κίσσα, διὰ νὰ χρησιμεύσῃ διὰ τὰς ἀνάγκας τῆς ἱστοσελίδος τοῦ συλλόγου, ὕστερον ἀπὸ τὰς ἀναγκαίας ἀλλαγὰς ποὺ θὰ ἐπιφέρουν οἱ συνεργάται αὐτοῦ.